I OZ 976/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt 6 II SA 911/02 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skarg J. H. na decyzje Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2002 r., nr [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt 6 II SA 911/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek J. H. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżąca reprezentowana przez J. H. wniosła o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2013 r. został przesłany pełnomocnikowi skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto pełnomocnik został poinformowany, iż wypełniony przez skarżącą formularz należy złożyć do Sądu w terminie 7 dni od otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W zakreślonym terminie do Sądu wpłynął jedynie urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym jako wnioskodawca został wskazany J. H. – pełnomocnik skarżącej. We wspomnianym formularzu pełnomocnik przedstawił swoją sytuację rodzinną i majątkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawiając wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania stwierdził, że w zakreślonym terminie nie został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Znajdujący się w aktach sprawy urzędowy formularz PPF został wypełniony przez pełnomocnika skarżącej jako wnioskodawcę i dotyczy jego sytuacji rodzinnej i majątkowej. Do sprzeciwu także nie został załączony urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że w piśmie z 11 grudnia 2013 r. w sposób nie budzący wątpliwości wskazano, iż formularz winien być wypełniony przez skarżącą. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła J. H., reprezentowana przez J. H., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W myśl art. 257 powołanej ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Analiza akt niniejszej sprawy potwierdza prawidłowość poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń dotyczących nieuzupełnienia przez skarżącą braku wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu. Brak jest przy tym możliwości przyjęcia, iż uzupełnienie powyższego braku formalnego nastąpiło poprzez złożenie wniosku przez pełnomocnika skarżącej, który jako wnioskodawcę wpisał własną osobę. Wobec powyższego należy zgodzić się z Sądem I instancji, iż ustalenie powyższej okoliczności obligowało Sąd do pozostawienia bez rozpoznania złożonego przez J. H. wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.