I OZ 952/16

Dnia 16 września 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 maja 2016 r. o sygn. akt II SA/Sz 120/16 oddalające wniosek E.J. o wyłączenie sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego E.M., sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K.M. i sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego S.K. od udziału w rozpoznaniu sprawy z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 15 grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia: oddalić zażalenie.

E.J. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 15 grudnia 2015 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta Gminy Kołbaskowo z dnia 17 listopada 2015 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. W dniu 17 marca 2016 r. Przewodniczący Wydziału II zarządził o wyznaczeniu terminu posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym w składzie orzekającym: sędzia NSA S.K., sędzia NSA E.M. i sędzia WSA K.G. Pismem z dnia 10 maja 2016 r. E.J. złożyła wniosek o wyłączenie powyższych sędziów od udziału w rozpoznaniu niniejszej sprawy. W dniu 11 maja 2016 r. sędziowie objęci wnioskiem złożyli do akt sprawy pisemne, odrębne wyjaśnienia, w których oświadczyli, że nie istnieją ani przesłanki wymienione w art. 18 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani też okoliczności (art. 19 powołanej ustawy) z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do ich bezstronności przy orzekaniu w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniosek E.J. Sąd uznał, że podniesione przez stronę argumenty nie wypełniają dyspozycji przepisu art. 18 P.p.s.a., co skutkowałoby wyłączeniem wskazanych sędziów od orzekania w sprawie z mocy samej ustawy oraz nie stanowią wystarczającej przesłanki uzasadniającej zastosowanie instytucji wyłączenia sędziego stosownie do treści art. 19 P.p.s.a. W pierwszej kolejności podniósł, że okoliczność, iż wskazani przez stronę sędziowie orzekali już wcześniej w innych sprawach zainicjonowanych przez skarżącą, w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, nie stanowi podstawy do zastosowania art. 18, czy art. 19 P.p.s.a. Natomiast to, że sprawy odnoszą się do tego samego problemu, nie oznacza, iż są to tożsame sprawy sądowoadministracyjne. Po drugie podkreślił, że wątpliwość co do bezstronności sędziego musi być realna i wynikać z uzasadnionych obiektywnych powodów. Natomiast przytaczane w uzasadnieniu wniosku przez skarżącą okoliczności są jedynie subiektywnymi odczuciami i oceną działań podejmowanych przez objętych wnioskiem sędziów. Zdaniem WSA w Szczecinie powołany we wniosku fakt podejmowania przez sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego E.M., sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K.G. i sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego S.K., w tej czy w innych sprawach czynności niesatysfakcjonujących skarżącej, nie stanowi powodu, który obiektywnie spowodowałby utratę zaufania co do bezstronności ww. sędziów. Nadto samo przeświadczenie skarżącej o naruszeniu przez sędziów obowiązku zawiadomienia prokuratury o pełnieniu przestępstwa nie świadczy o jakimkolwiek emocjonalnym nastawieniu do sprawy lub strony. Również przekonanie wnioskodawczyni odnoszące się do wadliwego sposobu prowadzenia postępowań sądowych toczących się z jej udziałem i nierzetelnego zbadania legalności zaskarżonych aktów, nie może stanowić o skuteczności wniesionego żądania, gdyż zwalczaniu tego rodzaju uchybień służą środki odwoławcze. Po trzecie Sąd podkreślił, iż z oświadczeń złożonych w dniu 11 maja 2016 r. przez sędziego NSA S.K., sędziego NSA E.M. i sędziego WSA K.G. wynika, że nie istnieją powody obligatoryjnego wyłączenia wskazanych sędziów w trybie art. 18 P.p.s.a., jak również brak jest okoliczności uzasadniającej zastosowanie art. 19 P.p.s.a. Wyjaśnienia zdaniem WSA w Szczecinie te nie budzą żadnych wątpliwości w świetle materiału znajdującego się w sprawie, a skarżąca w żaden sposób ich nie podważyła. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła E.J. zarzucając mu naruszenie art. 2, art. 45, art. 173, art. 178, art. 186 Konstytucji RP oraz art. 18, art. 19, art. 21, art. 22 p.p.s.a. W pismach z dnia 3 czerwca 2016 r., 29 czerwca 2016 r. oraz z dnia 21 lipca 2016 r. obszernie przedstawiła swoje zarzuty, wskazując m.in., że naruszona została zasada nemo iudex in causa sua. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Nie doszło do naruszenia art. 2, art. 45, art. 173, art. 178, art. 186 Konstytucji RP. Skarżąca określiła precyzyjnie na czym ma polegać naruszenie poszczególnych ze wskazanych przepisów. Wszelako zauważyć należy, że wydane w sprawie postanowienie nie narusza jej prawa do rozpoznania sprawy przez bezstronny i niezawisły sąd. Brak jest bowiem w sprawie okoliczności, które by tę cechę podważały. Nie stanowią ich subiektywne odczucia skarżącej, ani fakt, że objęcie wnioskiem sędziowie orzekali już w sprawach z udziałem skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie w pełni ustalenia Sądu pierwszej instancji. Jednocześnie zaznaczyć należy, że nie zostaje naruszona stanowiąca element państwa prawnego zasada nemo iudex in causa sua, gdyż sprawa nie dotyczy interesów któregokolwiek z sędziów orzekających w sprawie, a nadto w kwestii wyłączenia sędziów orzekali inni sędziowie, niż objęcie wnioskiem o wyłączenie. Także pozostałe zarzuty zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie doszło bowiem do uchybienia art. 19 p.p.s.a., gdyż nie stwierdzono istnienia obiektywnie okoliczności tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności w sprawie sędziów objętych wnioskiem. Brak jest także podstaw do wyłączenia ich z urzędu w oparciu o art. 18 p.p.s.a. Skądinąd sama skarżąca nie podała tutaj konkretnej podstawy wyłączenia zawartej w tym przepisie, której miano uchybić, a wskazać wypada, że zawiera on wiele jednostek redakcyjnych. Nie doszło wreszcie do naruszenia art. 21 p.p.s.a., wszak skoro nie istniała podstawa wyłączenia któregokolwiek z sędziów objętych wnioskiem, to nie było podstawy do stosowania przez nich tego przepisu. Wreszcie zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z procedurą opisaną w art. 22 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a.