I OZ 932/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1249/17 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 21 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek K. J. o uzupełnienie wyroku tego Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że powyższym wyrokiem, wydanym po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2017 r. nr [...]. W piśmie z dnia 26 stycznia 2018 r. skarżący wniósł o uzupełnienie ww. wyroku poprzez, jak wskazał: "określenie oddalenia skargi w zakresie zakreślonym przez organ skarżony. Uzupełnienie orzeczenia o zakres wniesiony przez skarżącego, co do losów wniesionej skargi sądowo administracyjnej i podniesionych dla niej zarzutów i wniosków, a w tym nieuzasadnionego nierozpoznania sprawy wniesionej przez pierwszą i druga instancje, w okolicznościach faktycznego pozostawienia sprawy wniesionej do pierwszej instancji bez rozpoznania i załatwienia, a wydania orzeczenia w dowolnie przyjętym zakresie, nie dającym podstawy uznania, iż orzeczenia wydano w sprawie zainicjowanej wnioskiem strony, a w innej sprawie dowolnie przyjętej celem wydania byle orzeczenia, tak, by stronie co najmniej utrudnić korzystanie z prawa konstytutywnego i wyłącznie w celu świadomego i celowego naruszenia powagi rzeczy osadzonej i wiążącej organy Policji wykładni prawa, jak i wiążącego art. 32 ustawy zasadniczej ". W ocenie Sądu pierwszej instancji, żądanie skarżącego nie znajduje podstaw do uwzględnienia, gdyż wniosek o uzupełnienie nie jest i nie może być dodatkowym środkiem zaskarżenia. W sprawie orzeczono o całości skargi, zatem przedmiotowy wniosek WSA w Krakowie uznał za nieuzasadniony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J., wskazując, że Sąd pierwszej instancji skargę oddalił, ale nie wskazał, czy w całości czy w części. Nadto nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie wyroku, o jakim mowa w tym przepisie dotyczy więc sytuacji, w której jest ono niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w zapadłym w sprawie w wyroku orzekł o całości skargi uznając, że jako niezasadna podlega ona oddaleniu (w całości). Wydany wyrok jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a Sąd rozstrzygnął o całości skargi, w związku z czym nie było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.