I OZ 93/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 321/20 o odrzuceniu skargi E. J. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 4 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił opisaną w sentencji skargę E. J. Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie z [...] listopada 2019 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 4 grudnia 2019 r. Termin do wniesienia skargi na ww. rozstrzygnięcie upływał 3 stycznia 2020 r., zaś skarga została wniesiona 13 stycznia 2020 r. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji odrzucił skargę jako spóźnioną. Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca domagając się jego uchylenia i podnosząc, że "10-dniowe przekroczenie terminu nijak ma się do ponad trzydziestoletniego okresu starania się o odszkodowanie za zabrane mienie zabużańskie w połowie ubiegłego wieku". Wskazała również, że złożenie skargi odbywało się w okresie świątecznym, pełnym zabiegania oraz problemów innej natury. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – zwanej dalej P.p.s.a.) skarga podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, który zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 4 grudnia 2019 r., zaś skargę nadano 13 stycznia 2020 r., to słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że uchybiła ona ww. terminowi i odrzucił skargę jako spóźnioną. Okoliczności tych nie kwestionowała zresztą sama skarżąca w rozpoznawanym zażaleniu, przyznając, że doszło do 10-dniowego przekroczenia terminu i wyjaśniając, że "złożenie skargi odbywało się w okresie świątecznym, pełnym zabiegania oraz problemów innej natury". Ta argumentacja mogłaby jednak zostać oceniona wyłącznie w ramach rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w przepisach art. 86 – 89 P.p.s.a., pozostaje natomiast bez wpływu na ustalenie, że skarżąca uchybiła terminowi określonemu w art. 53 § 1 P.p.s.a., co obligowało Sąd do odrzucenia skargi. Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.