I OZ 909/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, , , po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 196/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o ustalenie, że wypłacone świadczenia rodzinne są nienależnie pobranymi świadczeniami p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 196/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił K. O. wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o ustalenie, że wypłacone świadczenia rodzinne są nienależnie pobranymi świadczeniami. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które podlegają wykonaniu, co oznacza, że wywołują one skutki materialnoprawne nadające się do egzekucji. Zaskarżone postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skutków takich nie wywołuje, bowiem nie posiada przymiotu wykonalności. Mając zatem na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu, Sąd pierwszej instancji odmówił, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., zwanej dalej "ppsa"), wstrzymania jego wykonania. K. O. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia i wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ppsa "polegające na uznaniu, iż nie zachodzi podstawa do wstrzymania wykonania wydanej decyzji, podczas gdy organ w każdej chwili może zażądać zwrotu wpłaconej kwoty, pomimo że proces sądowy jeszcze się nie zakończył, bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a więc akty zobowiązujące, ustalające dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz akty, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] takiego przymiotu wykonalności nie posiada, bowiem dotyczy ono kwestii proceduralnej, tj. odmowy przywócenia terminu do wniesienia odwołania, a zatem nie wywołuje określonych skutków materialnoprawnych. Nie wymaga ono żadach działań ze strony skarżącego, gdyż nie nakłada na niego ani nakazu bądź zakazu konkretnego zachowania. Z tych przyczyn, prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu, a zatem nie ma możliwości jego wstrzymania wykonania na podstawie art. 61 § 3 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.