I OZ 886/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1366/18 o odrzuceniu zażalenia W. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1366/18 w sprawie ze skargi W. L. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ponaglenia postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 30 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego W. L. na postanowienie tego Sądu z 18 września 2018 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że odpis sentencji postanowienia z 18 września 2018 r. wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie oraz o wymogach wniesienia środka zaskarżenia doręczono skarżącemu 12 października 2018 r. Skarżący 22 marca 2019 r. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo wskazujące, że wnosi zażalenie na postanowienie Sądu z 18 września 2018 r. Ponieważ jednak podstawę wydania postanowienia z 18 września 2018 r. stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., to nie było podstaw prawnych do złożenia od powyższego postanowienia innego środka odwoławczego niż skarga kasacyjna (art. 173 § 1 z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a.). W związku z tym wniesione zażalenie podlegało odrzuceniu, jako niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 173 § 1 i art. 194 § 1 pkt 1a ustawy. Brak było również podstaw do uznania przedmiotowego pisma za skargę kasacyjną, przy jednoczesnym założeniu, że do tych dwóch środków prawnych znajdują zastosowanie zasadniczo różne rygory prawne i to niezależnie od różnych terminów ich wnoszenia. Z tych też względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zarzucając mu naruszenie: 1. art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 173 § 1 i art. 194 § 1 pkt 1 a P.p.s.a. poprzez uchybienie przepisom postępowania w myśl art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, tj. uchybienie procesowe w zw. z art. 90 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 100 § 2 P.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, które nie odbyło się in fine P.p.s.a.; 2. art. 105 P.p.s.a. poprzez uchybienie przepisom postępowania w myśl art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, tj. uchybienie procesowe w zw. z art. 91 § 2 P.p.s.a. poprzez brak rozpoznania sprawy o sygn. akt lI SA/Wa 1366/18 na posiedzeniu jawnym i brak zawiadomienia skarżącego o czynnościach procesowych; 3. art. 105 P.p.s.a. poprzez uchybienie przepisom postępowania w myśl art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, tj. uchybienie procesowe w zw. z art. 100 § 2 P.p.s.a. poprzez brak sporządzenia notatki urzędowej w zw. z wydanym orzeczeniem z 18 września 2018 r. o sygn. akt Il SA/Wa 1366/18 o odrzuceniu skargi; 4. art. 105 P.p.s.a. poprzez uchybienie przepisom postępowania w myśl art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, tj. uchybienie procesowe w zw. z art. 106 P.p.s.a. w zw. z art. 100 § 2 P.p.s.a. poprzez przeprowadzanie posiedzenia o sygn. akt II SA/Wa 1366/18 w postępowaniu niejawnym; 5. art. 105 P.p.s.a. poprzez uchybienie przepisom postępowania w myśl art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, tj. uchybienie procesowe w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez brak rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1366/18, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi na posiedzeniu niejawnym, które nie odbyło się in fine P.p.s.a. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub jego zmianę postanowienia, uchylenie zarządzenia o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, z którego nie sporządzono protokołu lub notatki urzędowej, uchylenie czynności procesowej z 18 września 2018 r. lub jej zmianę, wznowienie postępowania w myśl art. 271 P.p.s.a. w zw. z pozbawieniem skarżącego uczestniczenia w postępowaniu, wznowienie postępowania w myśl art. 273 P.p.s.a. w związku z pozbawieniem skarżącego uczestniczenia w postępowaniu, tj. uchybienie procesowe, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, zbadanie sprawy w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z pozbawieniem skarżącego uczestniczenia w postępowaniu, tj. uchybienie procesowe, mogące mieć wpływ na wynik sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania prawem przewidzianym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a.: "(o)d wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego". Tym samym, skoro postanowieniem z 18 września 2018 r. skargę odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., to środkiem zaskarżenia od takiego postanowienia była skarga kasacyjna, a nie zażalenie, które wniósł skarżący. Skarżący został również pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia, a także sposobie i terminie jego wniesienia, do czego jednak się nie zastosował. W tych okolicznościach sprawy słusznie Sąd pierwszej instancji orzekł w skarżonym postanowieniu o odrzuceniu wniesionego zażalenia jako niedopuszczalnego. Zasadnie również Wojewódzki Sąd Administracyjny poddał analizie, czy wniesione od postanowienia z 18 września 2018 r. zażalenie spełniało wymogi dla skargi kasacyjnej. Wobec jednak negatywnego ustalenia brak było podstaw do konwalidowania pisma skarżącego. Okoliczności te nie były również kwestionowane w rozpoznawanym zażaleniu od postanowienia z 30 kwietnia 2019 r. Nie mógł zatem zostać również uwzględniony żaden z zarzutów wymienionych w zażaleniu, opisanych szczegółowo powyżej. Podkreślić trzeba, że sprawa skarżącego nie została zbadana merytorycznie ponieważ skarżący nie dochował warunków formalnych wniesionej skargi, a następnie również skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi. W takich przypadkach ustawodawca przewiduje zakończenia sprawy (formalnie) na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 178 P.p.s.a.: "Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie". Przepis ten z mocy art. 197 § 2 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego, podstawę do skierowania zażalenia wniesionego na postanowienie z 18 września 2018 r. na posiedzenie niejawne stanowiło natomiast zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 26 marca 2019 r. i zarządzenie Sędziego sprawozdawcy z 30 kwietnia 2019 r. Notatkę urzędową z takiego posiedzenia sporządza się zaś, gdy nie wydano orzeczenia (por. art. 100 § 2 P.p.s.a.) i nie ma do niego zastosowania art. 105 P.p.s.a. Z tych przyczyn nie można uznać, aby Sąd pierwszej instancji uchybił przepisom art. 90 § 1, art. 91 § 2, art. 100 § 2, art. 105, art. 106 i art. 134 § 1 P.p.s.a., a także art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie.