I OZ 879/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 2 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1183/19 o odrzuceniu skargi K. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania świadectwa służby postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1183/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania świadectwa służby. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w dniu [...] października 2002 r., a więc 17 lat przed wniesieniem skargi. W skardze nie zawarto wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, z zatem podlegała ona odrzuceniu. Ponadto Sąd stwierdził, że w brak jest możliwości zastosowania art. 156 § 1 k.p.a. w postępowaniu zażaleniowym. Do postępowania zakończonego wydaniem zaświadczenia, jak i postępowania zakończonego wydaniem postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia lub zaświadczenia żądanej treści, nie ma także zastosowania instytucja wznowienia postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. K., wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. W myśl zaś art. 53 § 2 P.p.s.a. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r. przyjmując, że została ona wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego do dokonania tej czynności. Skarżący, aby podważyć to stanowisko Sądu I instancji, powinien zatem w zażaleniu przede wszystkim wykazać naruszenie prawa procesowego, wykazując że odrzucenie skargi przez Sąd było niezasadne. Tymczasem w zażaleniu na postanowienie z dnia 23 lipca 2019 r. nie zarzucono naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym nie podważono skutecznie stanowiska Sądu I instancji, że skarga wniesiona po ponad 16 latach po wydaniu przez Komendanta Głównego Policji postanowienia o odmowie wydania świadectwa służby podlegała odrzuceniu ze względu na uchybienie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Odnosząc się do zarzutów powoływanych w zażaleniu wskazać należy, że podnoszone argumenty, odnoszące się do zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji i trybu jego wzruszania nie mogły mieć wpływu na ocenę prawidłowości postanowienia o odrzuceniu skargi, bowiem jego przedmiotem była wyłącznie kwestia zasadności odrzucenia skargi jako wniesionej po terminie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.