I OZ 854/16

Dnia 23 sierpnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.P. i Z.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2016 r. o sygn. akt II SA/Gd 595/15 odrzucającego skargę kasacyjną R.P. i Z.P. w sprawie ze skarg Gminy Miasta Gdyni oraz R.P., A.B. i Z.P. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 21 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i rozliczeń z tym związanych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 23 maja 2016 r. o sygn. akt II SA/Gd 595/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny Gdańsku stwierdził, że skarga kasacyjna wniesiona przez R.P. i Z.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 595/15 podlega odrzuceniu. Sąd zwrócił uwagę, że w myśl art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.) stanowi, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z akt niniejszej sprawy wynika zaś, że odpisy wydanego w sprawie wyroku wraz z uzasadnieniem zostały doręczone zarówno R.P., jak i Z.P., w dniu 11 marca 2016 r. Tym samy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał dla obu skarżących w dniu 11 kwietnia 2016 r. Ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu była niedziela 10 kwietnia 2016 r., stąd też termin ten upływał następnego dnia (art. 83 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarżące R.P. i Z.P. wniosły natomiast skargę kasacyjną dopiero w dniu 14 kwietnia 2016 r.(data nadania ).Zgodnie zaś z treścią art. 178 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna wniesiona po upływie terminu podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, odrzucił skargi kasacyjne wniesione przez R.P. i Z.P. Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu wniosły R.P. oraz Z.P., reprezentowane przez pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 178 p.p.s.a. oraz art. 177 § 1 p.p.s.a. Wskazały, że skarżąc występują w sprawie jako współuczestnicy materialny, jednolicie, a więc czynności procesowe każdego z nich wywierają wpływ na sytuację procesową drugiego współuczestnika, a wynik postępowania dotyczy współuczestników niepodzielnie. W związku z tym dochowanie terminu przez skarżącą A.B. uprawnia do uznania, że wspólnie reprezentowane skarżące skutecznie wniosły skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W zażaleniu postawiono zarzut naruszenia tych przepisów przez odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej przez R.P. i Z.P., gdy ich zdaniem wszystkie skarżące kasacyjnie występują w sprawie razem jako współuczestnicy materialni. Współuczestnictwo materialne ma miejsce, jeżeli dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2015 r., I OZ 63/15). Należy zatem zauważyć, że w zażaleniu nie wskazano jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego, który stanowiłby podstawę do stwierdzenia, że relacja między skarżącymi kasacyjnie ma charakter współuczestnictwa materialnego, oraz z którego by wynikało, że w takiej sytuacji skarga kasacyjna wniesiona przez jedną z osób odnosi się do pozostałych. Bez wskazania takiego wzorca kontroli skarżonego postanowienia, same zarzuty naruszenia art. 178 i art. 177 § 1 p.p.s.a. nie mogły zostać uznane przez Sąd za wystarczające. Niezależnie od tego warto podkreślić, że zaskarżona decyzja zobowiązywała do zwrotu na rzecz Gminy Miasta Gdyni zwaloryzowanego odszkodowania odrębnie każdą z trzech skarżących kasacyjnie, nie zaś solidarnie, jak ma to miejsce w przypadku współuczestników materialnych. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia zażalenia, tym samym je oddalił na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a.