I OZ 824/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. N. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 411/13 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 7 marca 2014 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 5 listopada 2013 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 16 października 2013 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 2 października 2013 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. N. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej postanawia: odrzucić zażalenie.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lipca 2014 r., II SAB/Wa 411/13 wezwano A. N. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej, w kwocie 100 złotych. W zarządzeniu powołano art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), określono termin wykonania zarządzenia oraz konsekwencję braku uiszczenia wskazanej kwoty w tym terminie. Zarządzenie doręczono 18 lipca 2014 r., a 21 lipca 2014 r. A. N. wniósł zażalenie na opisane zarządzenie za pomocą poczty elektronicznej. W uzasadnieniu wskazał, że zarządzenie nie ma umocowania prawnego. Zarządzeniem z 10 września 2014 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego wezwał A. N. do uzupełnienia braku formalnego zażalenia na zarządzenie WSA w Warszawie z 11 lipca 2014 r. poprzez podpisanie zażalenia, bądź nadesłanie podpisanego egzemplarza, w terminie 7 dnia od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie doręczono skarżącemu 15 września 2014 r. Na wezwanie skarżący nie udzielił odpowiedzi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należało odrzucić, ponieważ skarżący nie uzupełnił braków formalnych tego pisma i nie podpisał go, ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza w wyznaczonym w zarządzeniu terminie. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2014 r., I OPS 10/13 (publ. ONSAiWSA z 2014 r., nr 5, poz. 70) w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 p.p.s.a. - nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zgodnie z treścią art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Wykładnia zawarta w uchwale abstrakcyjnej nie ma mocy bezpośrednio wiążącej w konkretnej sprawie, ponieważ nie pozostaje w bezpośrednim związku z postępowaniem toczącym się w konkretnej sprawie. Natomiast w sposób pośredni wiąże ona wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne obowiązane są je respektować. Jeżeli sąd w toku rozpoznania sprawy nie podzieli stanowiska wyrażonego w uchwale składu powiększonego, może powstałe zagadnienie prawne przedstawić do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi poszerzonemu. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje pogląd wyrażony w uchwale z 12 maja 2014 r., I OPS 10/13 i nie stwierdza zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a., a zatem jest obowiązany respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Ogólne warunki formalne jakim powinno odpowiadać każde pismo procesowe strony zostały określone w art. 46 § 1 p.p.s.a. Jednym z tych wymagań jest podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4). Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 cytowanej ustawy, które w tej sprawie nie występują. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, Sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie. Skoro dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., to należało skarżącego wezwać do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Ponieważ A. N. nie podpisał własnoręcznie zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, pomimo stosownego wezwania sądu, to takie zażalenie należało uznać za obarczone brakiem formalnym, skutkującym jego odrzuceniem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 i 180 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł jak w sentencji postanowienia.