I OZ 818/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 264/14 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. W. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy N. w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie.

W dniu 13 maja 2013 r. Z. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy N. w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej. Skarżący nie sprecyzował jednak, której sprawy prowadzonej przez Wójta Gminy N. dotyczy jego skarga. Zawarł w niej natomiast wniosek o "pomoc prawną". W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 czerwca 2014 r., wezwano skarżącego do sprecyzowania skargi, poprzez wskazanie przedmiotu zaskarżonej przewlekłości i bezczynności Wójta Gminy N. – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono Z. W. w dniu 4 lipca 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k- 11). Skarżący nie wykonał jednak nałożonego na niego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 264/14, odmówił przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi – zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a."). Sąd wskazał, że w złożonej w niniejszej sprawie skardze na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy N. Z. W. nie sprecyzował, co jest przedmiotem tych zarzutów, a tym samym skarga ta nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 57 p.p.s.a. W tej sytuacji skarżący został wezwany w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie przedmiotu zaskarżonej przewlekłości i bezczynności Wójta Gminy N. - w terminie 7 dni pod, rygorem odrzucenia skargi. Nie wykonał on jednak nałożonego na niego obowiązku. W związku z tym Sąd I instancji uznał, że skarga Z. W. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a tym samym odpowiada ona wymogom skargi oczywiście bezzasadnej w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., przez co żądanie skarżącego dotyczące przyznania prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Na powyższe postanowienie Z. W. złożył zażalenie podnosząc, że domagał się przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie natomiast do art. 243 § 1 pkt 1 zdanie 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. W niniejszej sprawie skarżący nie sprecyzował przedmiotu skargi, w związku z czym Sąd I instancji zasadnie uznał, iż nie spełnia ona wymogów formalnych określonych w art. 57 p.p.s.a. i wezwał skarżącego do wskazania przedmiotu zaskarżonej przewlekłości i bezczynności Wójta Gminy N. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie wykonał jednak wezwania Sądu i nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wobec tego uznać należy, że jest ona niedopuszczalna – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. To zaś oznacza, że w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. jest oczywiście bezzasadna. Natomiast w razie oczywistej bezzasadności skargi, prawo pomocy nie przysługuje, o czym stanowi art. 247 p.p.s.a. Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 sierpnia 2014 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi, nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.