I OZ 81/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 1150/18 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J. P. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1150/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. P. (dalej określanej jako skarżąca). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 23 października 2018 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie przedmiotu zaskarżenia, oznaczenie organu którego skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczone zostało skarżącej w dniu 24 października 2018 r., a termin do jego wykonania upływał w dniu 31 października 2018 r. W piśmie z dnia 30 października 2018 r. (nadanym w dniu 29 października 2018 r.) skarżąca podniosła, że ktoś pobiera w jej imieniu świadczenia z opieki społecznej. Mając na uwadze, że skarżąca nie wskazała przedmiotu zaskarżenia, skarżonego organu oraz naruszenia prawa lub interesu prawnego, który w jej ocenie uzasadnia wniesienie skargi, nie uzupełniając tym samym w zakreślonym terminie braków formalnych skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie powołanym na wstępie postanowieniem odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej powoływanej jako p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe orzeczenie wniosła skarżąca, powołując się na zły stan zdrowia oraz trudną sytuację życiową. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do powołanej regulacji jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który w przypadku nieuzupełnienia przez skarżącego w terminie braków formalnych skargi wprowadza sankcję w postaci jej odrzucenia. Wobec tego, że wniesiona przez skarżącą skarga nie spełniała wymogów określonych w art. 57 § 1 p.p.s.a, zasadnie zarządzeniem z dnia 23 października 2018 r. wezwana została do uzupełnienia tych braków formalnych w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Podkreślić przy tym należy, że skarżąca otrzymała to wezwanie wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i skutkach niewykonania zarządzenia w tym przedmiocie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno wniesiona w sprawie skarga jak i pismo skarżącej z dnia 30 października 2018 r. nie pozwala odtworzyć woli strony i stwierdzić, jakiego aktu lub zaskarżonej czynności dotyczy wniesiona w sprawie skarga oraz jakiego naruszenia prawa lub interesu prawnego dotyczy. Nie jest zaś kwestionowane, że w wyznaczonym terminie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, stąd Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do argumentacji podniesionej przez skarżącą w zażaleniu wyjaśnić wypada, że zarówno Sąd I instancji, jaki i Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości jej uwzględnienia, bowiem podniesione okoliczności pozostają bez wpływu na ocenę zasadności zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Omawiany przepis jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, zatem Sąd I instancji zobowiązany był do odrzucenia skargi. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.