I OZ 791/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 624/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 maja 2018 r. wydanym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), po rozpoznaniu wniosku skarżącego, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z [...] 2018 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] 2017 r. stwierdzającą nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w A. z [...] 2015 r. w sprawie mianowania [...] M. S. z dniem [...] 2015 r. na stanowisko zastępcy dowódcy zmiany. Sąd uznał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących skuteczne domaganie się wstrzymania wykonania decyzji. Sąd podkreślił, że w wyniku potrącenia uposażenia ponoszona jest pewnego rodzaju szkoda, jednakże nie jest to szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zachwianie relacji służbowych w jednostce, w której skarżący pełni służbę. Z pewnością obniży jego autorytet, przywrócenie zaś skarżącego na utracone stanowisko nie odwróci negatywnych skutków, gdyż w zespole będzie odbierany jako osoba o wątpliwych kwalifikacjach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza jednak, że sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T.Woś [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008, s. 335 i n.). Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie wraz z informacjami, które mogą to żądanie uprawdopodobnić. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił złożony w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku skarżący podkreślał, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków tkwi w zmniejszeniu uposażenia i obniżeniu stanowiska. W odniesieniu do tej argumentacji zauważyć należy, że stwierdzenie nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego eliminuje ten akt z obrotu prawnego, jednak taka eliminacja nie jest trudna do odwrócenia. Ewentualny wyrok Sądu uwzględniający skargę usunie te skutki prawne, które wynikają z zaskarżonej decyzji. Nie zasługuje również na uznanie zawarty w zażaleniu pogląd, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się ze znaczną szkodą w relacjach ze współpracownikami. Podkreślić trzeba, że choć w przywołanym przepisie nie chodzi wyłącznie o szkodę materialną, tym niemniej ewentualny negatywny wpływ tej decyzji na obniżenie autorytetu w stosunkach służbowych nie może być potraktowany jako znaczna szkoda w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutek ten jest bowiem normalną, typową konsekwencją każdej decyzji stwierdzającej nieważność aktu nadania stopnia awansu zawodowego. Trudno zatem skutek taki potraktować jako okoliczność szczególną, stanowiącą "znaczną" szkodę, o jakiej mowa w tym przepisie. Z tych wszystkich powodów uznać należało, że Sąd I instancji zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.