I OZ 789/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 505/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego za świadczenie nienależnie pobrane postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji .

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił D.W. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu, wydanej w przedmiocie uznania świadczenia alimentacyjnego za świadczenie nienależnie pobrane. Sąd w uzasadnieniu swojego postanowienia podniósł, że w jego ocenie skarżąca nie wykazała, aby w sprawie zachodziło niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sąd podkreślił, iż strona zawarła w swoim wniosku jedynie lakoniczne uzasadnienie, nie przedstawiając tym samym żadnych okoliczności, z których dostatecznie wynikałoby, że w sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła D.W., podnosząc, iż jest osobą o znikomych dochodach, utrzymującą się jedynie ze świadczeń z pomocy społecznej, wychowującą dwoje dzieci i opiekującą się rodzicami. Konieczność zwrotu świadczeń alimentacyjnych oznaczać będzie dla strony znaczną szkodę materialną. Do zażalenia załączono szereg dokumentów zaświadczających o sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie, szczególnie wobec okoliczności ujawnionych w środku zaskarżenia. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie Sąd I instancji stwierdził, że D.W. nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej w sprawie decyzji mogło spowodować powstanie niebezpieczeństwa o jakim mowa w powołanym przepisie. Jednakże zauważyć trzeba, iż niebezpieczeństwo takie istnieje, co wynika wprost z okoliczności na jakie skarżąca powołała się w zażaleniu. Zauważyć bowiem trzeba, że skarżąca jest osobą o bardzo niskich dochodach, utrzymującą się jedynie z pomocy społecznej, sprawującą opiekę nad dwójką dzieci i niepracującymi rodzicami. Niewątpliwie więc konieczność zwrócenia całości nienależnie pobranych świadczeń w kwocie 1500 zł spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej, a nadto narazi całą rodzinę strony na utratę możliwości pokrywania podstawowych potrzeb życiowych. Zatem uznać należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji w myśl art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i art. 188 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.