I OZ 778/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2039/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W.P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niedopuszczalne zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2039/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi W.P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie uznania za niedopuszczalne zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego postanowienia organu z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie zasługiwał na uwzględnienie. Dalej podniósł, że przedmiot wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej stanowi postanowienie uznające za niedopuszczalne zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie postanowienia wzywającego skarżącą do opróżnienia z rzeczy i osób jej prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego opróżnienia lokalu. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony, bowiem dotyczy aktu, który nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania. W tych okolicznościach, stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., wyłączona jest możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 26 § 1 i art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegające na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, pomimo iż postanowienie o uznaniu zarzutów za niedopuszczalne stało się ostateczne i postępowanie egzekucyjne może być dalej prowadzone. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że niewstrzymanie ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutów za niedopuszczalne może wyrządzić jej niepowetowana szkodę w postaci pozbawienia zajmowanego lokalu mieszkalnego w trybie egzekucji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Podkreślenia wymaga także, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi. Przy czym obowiązek wykazania zaistnienia tych przesłanek ciąży na składającym wniosek. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie uznania za niedopuszczalne zarzutów W.P. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2014 r. wzywającego skarżącą do opróżnienia wskazanego tam lokalu mieszkalnego, pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego opróżnienia lokalu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Skarżąca nie wykazała bowiem, że niezastosowanie ochrony tymczasowej obejmującej zakwestionowany akt administracyjny będzie skutkował możliwością wystąpienia niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podzielić bowiem należy ocenę Sąd pierwszej instancji co do tego, że zaskarżony akt nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, gdyż ze swej istoty nie może być wykonany w drodze przymusu. Ponadto wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane są również poglądy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może polegać także na wstrzymaniu skutków prawnych, które ten akt wywołuje (patrz np.: postanowienia NSA: z dn. 30.06.2015 r. II OZ 613/15; z dn. 8.08.2012 r. II OZ 669/12). Jednakże we wniesionym zażaleniu skarżąca nie zawarła takich argumentów, które przekonałyby Sąd o zasadności jej stanowiska. Bowiem możliwość dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, bez oczekiwania organu na zakończenie sprawy sądowoadministracyjnej co do zaskarżonego aktu administracyjnego, sama przez się nie stanowi o zaistnieniu niebezpieczeństw o których mowa we ww. przepisie, które to niebezpieczeństwa nie są przecież zwykłym następstwem wykonania (skutków prawnych) określonej decyzji (aktu administracyjnego), ale mają charakter kwalifikowany. Zaś zarówno we wniosku, jak i zażaleniu brak jest jakichkolwiek argumentów, które odnosiłoby się do indywidualnej sytuacji skarżącej (np. majątkowej, rodzinnej czy zdrowotnej), które pozwoliłyby na ocenę ewentualnego zaistnienia niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie.