I OZ 766/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.K., córki W. i K. oraz H. K., córki W. i J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 616/15 o odmowie sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 616/15 w sprawie ze skargi H.K., córki W. i K. oraz H. K., córki W. i J. na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 616/15 oddalił skargę H.K., córki W. i K. oraz H. K., córki W. i J. na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Powyższy wyrok został doręczony skarżącym w dniu 1 lutego 2016 r. W dniu 8 lutego 2016 r. skarżące wystąpiły z wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki w w/w wyroku w ten sposób, żeby w punkcie 1 pouczenia tego wyroku zamiast słów: "na powyższe postanowienie", zamieścić słowa "na powyższy wyrok". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 616/15 odmówił sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 616/15. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie P.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W świetle art. 6 P.p.s.a., sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie skarżące domagały się sprostowania treści pouczenia wystosowanego do skarżących przy doręczeniu im odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Pouczenie takie nie podlega jednak sprostowaniu, albowiem nie jest częścią wyroku. Podstawą udzielenia pouczenia jest art. 6 P.p.s.a. Sprostowaniu podlegają zatem jedynie wyroki (na podstawie art. 156 P.p.s.a.) oraz postanowienia i zarządzenia (na podstawie art. 166 i 167 P.p.s.a.). Sprostowaniu mogą podlegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 r. sygn. akt I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). Jeżeli natomiast na skutek błędnych pouczeń sądu strona uchybi terminowi do złożenia środka odwoławczego, to jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej, co pozwoli na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybień powstałych bez winy strony (por. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OZ 474/12). Mając zatem na uwadze fakt, że ani w w/w wyroku, ani w jego uzasadnieniu, nie wystąpiły żadne oczywiste omyłki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie znalazł podstaw do uwzględnia wniosku skarżących. Powyższe postanowienie z dnia 2 marca 2016 r. stało się przedmiotem zażalenia H.K., córki W. i K. oraz H. K., córki W. i J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraziły niezadowolenie z zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z treści powyższego przepisu wyraźnie wynika, iż przedmiotem sprostowania może być wyłącznie sentencja wyroku oraz jego uzasadnienie, nie zaś pouczenie, które zawarte jest w piśmie przewodnim, przy którym sąd przesyła stronie odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, iż jeśli na skutek błędnego pouczenia sądu strona skarżąca poniesie negatywną konsekwencję procesową, polegającą na uchybieniu terminu do złożenia środka odwoławczego, to jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, któremu uchybiła bez swojej winy. Przepis art. 156 § 1 P.p.s.a. nie może mieć zatem w takiej sytuacji zastosowania. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.