I OZ 725/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 253/16 odmawiające uwzględnienia wniosku K. C. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 253/16 w sprawie ze skargi K. C. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 stycznia 2017 r., II SA/Wa 253/16, odmówił uwzględnienia wniosku K. C. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lipca 2016 r., II SA/Wa 253/16 w sprawie ze skargi K. C. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku złożony został w niniejszej sprawie z zachowaniem terminu. Sentencja wyroku z 6 lipca 2016 r., II SA/Wa 253/16, doręczona została bowiem skarżącemu z urzędu w dniu 28 lipca 2016 r., zaś wniosek o uzupełnienie wyroku złożony został 11 sierpnia 2016 r. Jednakże brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wymienionego wyroku. Instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku, nie zaś do jego uzasadnienia (v. postanowienie NSA z 27 października 2016 r., I OZ 1163/16). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 lipca 2016 r., II SA/Wa 253/16, skargę oddalił. Sąd orzekł zatem o całości skargi. Przepisy p.p.s.a. nie obligowały Sądu do zamieszczenia w tym wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia. W związku z faktem, że rozstrzygnięcie jest kompletne i nie wymaga uzupełnienia zakres żądania wniosku o uzupełnienie wyroku nie mieści się w katalogu okoliczności wymienionych w art. 157 § 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. C. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżone postanowienie zawiera błędne ustalenie jakoby Sąd orzekł o całości skargi. Zdaniem skarżącego Sąd nie orzekł o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. przez organ pomimo niewykonania przez niego obowiązku wynikającego z art. 10 § 3 k.p.a. W aktach sprawy nie ma adnotacji organu o przyczynie odstąpienia od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a. Powyższe naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało rażące naruszenia wyroku OSA 09/01 z 18 lutego 2002 r. poprzez przyjęcie, że zawiera on uznanie za przepis ewidencyjny § 64 ust. 6 rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. 97.07.38) pomimo niepowołania się w żaden sposób na ten przepis w całym wyroku. Ponadto, organ przez naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie wyjaśnił tez powodu, dla którego jako jedyna osoba ujęta w decyzji nr [...] Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2001 r. skarżący został objęty art. 64 § 6 w/w rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Powyższe oznacza, że uzupełnienie wyroku ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 p.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Na podstawie tego przepisu nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim żądanych przez stronę postępowania kwestii, albowiem takie działanie w istocie zmierza do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadna z wymienionych okoliczności, która uzasadniałaby uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lipca 2016 r. nie występuje. Wskazanym wyrokiem orzeczono o całości skargi, a zakres uzupełnienia, jakiego domaga się skarżący, nie mieści się w katalogu określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. Natomiast jeżeli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem Sądu, co wynika z treści wniosku, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, bowiem wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu. W tym miejscu podkreślić należy, że w niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku z 6 lipca 2016 r., która będzie przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.