I OZ 719/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A.W. o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2025 r., sygn. akt I OZ 719/25 odrzucającego zażalenie M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt IV SO/Po 13/25 w sprawie z wniosku M.W. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Średzkiego z dnia 6 marca 2025 r. nr GN.6821.7.33.2024 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: odmówić sprostowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2025 r., sygn. akt I OZ 719/25.

Postanowieniem z dnia 9 października 2025 r., sygn. akt IV SO/Po 13/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek M.W. (dalej "skarżący") o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Średzkiego z dnia 6 marca 2025 r. nr GN.6821.7.33.2024 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie. Pismem z dnia 5 grudnia 2025 r. A.W. (pełnomocnik skarżącego) wniósł o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2025 r. w ten sposób, że w Sąd ten błędnie wskazał datę decyzji Starosty Średzkiego – zamiast 7 marca 2025 r. wskazano 6 marca 2025 r. oraz błędnie oznaczył nr decyzji – zamiast GN.6821.7.34.2024 wskazano GN.6821.7.33.2024. Pełnomocnik wskazał bowiem, że sygnatura GN.6821.7.33.2024 dotyczy jego sprawy, a nie M.W. (jego syna). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2025 r., poz. 1427, dalej "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku (lub postanowieniu) niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Tryb sprostowania pozwala na wyeliminowanie oczywistych błędów w treści orzeczeń, ale nie mogą być to błędy dotyczące istoty sprawy, a więc błędy o charakterze merytorycznym. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Rozróżnienie to stanowi zasadniczą granicę dopuszczalności sprostowania. Wszystkie wskazane w treści art. 156 P.p.s.a. nieprawidłowości muszą więc mieć charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości, bezsporny. Pod pojęciem niedokładności rozumiemy usterkę, nieścisłość. Będzie to więc przede wszystkim wadliwy zapis sygnatury, znaku, dat zawartych w treści orzeczenia. W zakres tego pojęcia wchodzą również błędy w pisowni imion i nazwisk. Natomiast błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo do pominięcia wyrazu albo nawet kilku wyrazów. Z kolei pod pojęciem błędu rachunkowego należy rozumieć błąd w zakresie wszystkich działań matematycznych, zwłaszcza arytmetycznych, czyli w dodawaniu, dzieleniu, odejmowaniu itd. Ponadto kategoria "inna oczywista omyłka" obejmuje inne sytuacje poza wcześniej omówionymi niedokładnościami, błędami pisarskimi albo rachunkowymi, które są jednak do nich zbliżone. W niniejszej sprawie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Średzkiego wystąpił M.W. We wniosku wskazał, iż wnosi o "Zobowiązanie Starosty Średzkiego do wstrzymania wykonania decyzji z dnia 6.03.2025 r. (sygn. GN.6821.7.33.2024) do czasu rozstrzygnięcia przez sąd skargi na bezczynność i przewlekłość organów". Nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji związany był wnioskiem skarżącego, wobec czego, orzekając o odrzuceniu wniosku o wstrzymanie wskazał powyższe dane decyzji (6 marca 2025 r. i nr GN.6821.7.33.2024). Również Naczelny Sąd Administracyjny wydając kwestionowane postanowienie z dnia 25 listopada 2025 r. kontrolował jego prawidłowość i zgodność ze złożonym przez skarżącego wnioskiem. Istotnym jest również, że skarżący na etapie składania zażalenia na postanowienie Sądu I instancji, nie zakwestionował dostrzeżonych nieprawidłowości. W ocenie Sądu, żądanie zawarte w złożonym wniosku nie spełnia przesłanek z art. 156 § 1 P.p.s.a. Kwestionowane przez skarżącego elementy postanowienia NSA nie mogą być bowiem uznane za niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe lub jako inne oczywiste omyłki. Mając powyższe na uwadze, należało odmówić sprostowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2025 r., sygn. akt I OZ 719/25. Z tych względów i na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. w związku z art. 166 P.p.s.a. w zw. z 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.