I OZ 701/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi Z.W. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2025 r. sygn. akt I OZ 443/25 oddalającym zażalenie Z.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 128/25 w sprawie ze skargi Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 28 stycznia 2025 r. nr SKO.41/377/OS/2025 w przedmiocie usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania

Postanowieniem z 24 lipca 2025 r. sygn. akt I OZ 443/25 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Z.W. (dalej skarżący) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Lu 128/25 w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 28 stycznia 2025 r. nr SKO.41/377/OS/2025 w przedmiocie usług opiekuńczych i specjalistycznych usług opiekuńczych (k. 20-21v akt I OZ 701/25; k. 15-16, 24, 35-37 akt II SA/Lu 128/25). Pismem z 20 sierpnia 2025 r. skarżący osobiście wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z 24 lipca 2025 r. sygn. akt I OZ 443/25, wskazując - jako podstawę prawną - brak pomocy prawnej (art. 271 pkt 2, art. 273 § 2 [ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej ppsa)]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 276 ppsa, do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, przy czym, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175 ppsa. W postępowaniu wznowieniowym pozostającym we właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązuje przymus adwokacko-radcowski dla sporządzenia skargi o wznowienie postępowania (z uwzględnieniem sytuacji określonych w art. 175 § 3 i z wyjątkami określonymi w art. 175 § 2 i 2a ppsa, które to wyjątki w kontrolowanej sprawie nie zachodzą). Odpowiednie stosowanie art. 175 ppsa w postępowaniu wznowieniowym pozostającym we właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza nie tylko istnienie obowiązku sporządzenia skargi o wznowienie postępowania przez podmioty wymienione w art. 175 § 1 i 3 ppsa, ale jednocześnie powoduje odrzucenie skargi o wznowienie postępowania sporządzonej osobiście przez skarżącego niekorzystającego z wyłączenia, o którym stanowi art. 175 § 2 i 2a ppsa lub przez pełnomocnika niebędącego adwokatem bądź radcą prawnym (postanowienie NSA z 24.9.2009 r. I OSK 1048/09, cbosa). W rozpoznawanej sprawie skarżący, nie spełniając wymagań, o których stanowi art. 175 § 2 i 2a ppsa, sporządził osobiście skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z 24 lipca 2025 r. sygn. akt I OZ 443/25. Ten brak skargi o wznowienie postępowania skutkował jej odrzuceniem. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 175 § 1 w zw. z art. 276 ppsa, odrzucił skargę o wznowienie postępowania. Niemniej, zapoznawszy się z treścią skargi, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że nie zawiera ona podstaw do wznowienia postępowania. Wbrew twierdzeniu skarżącego w niniejszej sprawie nie doszło do późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W skardze nie powołano nawet żadnej takiej okoliczności faktycznej ani środka dowodowego. W konsekwencji, brak było możliwości żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 ppsa. Skarżący nie był również pozbawiony w toku postępowania o sygn. akt II SA/Lu 128/25 (i odpowiednio I OZ 443/25) pozbawiony możności działania. Skarżący występował w tym postępowaniu osobiście. Złożył on, co prawda, wniosek o przyznanie pomocy prawnej przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, lecz wniosek ten zarządzeniem starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie z 30 września 2025 r. został pozostawiony bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia jego braku formalnego przez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) na przesłanym urzędowym formularzu, mimo prawidłowego wezwania w tym zakresie (k. 1, 4, 5, 6, 7-8 akt II SPP/Lu 109/25). Zgodnie z art. 257 ppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Tym samym, nie sposób uznać, aby skarżący został pozbawiony możności działania lub przyznania mu prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Jego wniosek w tym zakresie został pozostawiony bez rozpoznania wyłącznie wskutek zaniechania samego skarżącego. Niezależnie od niedochowania wymogu sporządzenia skargi o wznowienie postępowania przez adwokata lub radcę prawnego, wywiedziona skarga nie zawiera ustawowych podstaw wznowienia, co również stanowiło przesłankę odrzucenia skargi, stosownie do art. 280 § 1 ppsa.