I OZ 697/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Spółki Akcyjnej w K.-J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 169/18 odrzucające skargę [...] Spółki Akcyjnej w K.-J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 169/18 wydanym na podstawie 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę [...] Spółki Akcyjnej w K.-J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano, że skarga została wniesiona po terminie. Zażalenie na to postanowienie złożyła skarżąca spółka, podnosząc zarzut niewłaściwego zastosowania art. 53 § 1 p.p.s.a. W ocenie autorki zażalenia brak jest podstaw do odrzucenia skargi, bowiem uległa konwalidacji. Autorka zażalenia powołała się na treść odpowiedzi organu na skargę, w której nie podniesiono argumentu o spóźnionym jej wniesieniu oraz na fakt, że organ po wniesieniu skargi przez spółkę "zawiesił wykonanie zaskarżonej decyzji". Ponadto zaznaczyła, że Sąd I instancji wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi i doręczył jej odpowiedź na skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Podkreślić należy, że określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. termin jest terminem ustawowym, tj. nie może być skracany ani przedłużany przez sąd, prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu (w szczególności niezależnie od tego, czy kwestia ta została podniesiona przez organ w odpowiedzi na skargę) i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę, oraz terminem procesowym, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie skarżącemu. W niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] będąca przedmiotem skargi została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi substytucyjnemu [...] Spółki Akcyjnej w K.-J. radcy prawnemu A. K. w dniu 16 stycznia 2018 r. - por. zwrotne potwierdzenie odbioru oraz odpisy pełnomocnictwa i pełnomocnictwa substytucyjnego znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem z dniem 15 lutego 2018 r. Skarga została zaś nadana dopiero w dniu następnym, tj. 16 lutego 2018 r. - por. k. 13 akt sądowych. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji prawidłowo uznał ją za spóźnioną i na tej podstawie odrzucił. Warto dodać, że uchybieniu terminu do wniesienia skargi nie zaprzeczyła pełnomocnik spółki w rozpoznawanym obecnie zażaleniu. Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu, wskazać należy, że w sprawie nie doszło do konwalidacji uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Byłoby to możliwe jedynie w razie wystąpienia przez stronę skarżącą z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej w trybie art. 86 i 87 p.p.s.a. - por. np. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt II FZ 36/10. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zaznaczyć też trzeba, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt I FSK 273/10, na który powołuje się strona składającą zażalenie, został wydany w innych okolicznościach faktycznych. Nie może mieć zatem zastosowania do przedmiotowej sprawy przede wszystkim z uwagi na to, że argumentacja w nim zawarta, na którą powołuje się autorka zażalenia, dotyczy terminu wniesienia skargi na bezczynność organu, a nie skargi na decyzję administracyjną. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że prawidłową podstawą prawną odrzucenia skargi w rozpoznawanej sprawie jest art. 58 § 1 pkt 2 (a nie pkt 3) p.p.s.a. Błąd ten nie miał jednak wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.