I OZ 663/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1185/13 o odrzuceniu sprzeciwu J. B. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 15 czerwca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi U. T., A. K., L. W. i M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1185/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw J. B. od opisanego w sentencji postanowienia referendarza sądowego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 20 lipca 2016 r. wezwano pełnomocnika J. B. – K. B. do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez jego podpisanie lub złożenie podpisanego egzemplarza sprzeciwu, w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie w dniu 31 sierpnia 2016r. Pełnomocnik J. B., pomimo prawidłowego wezwania, zawierającego pouczenie o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, nie podpisał sprzeciwu, jak również nie nadesłał podpisanego egzemplarza sprzeciwu. Z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Zażalenie nań złożył J. B., wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 259 § 1 P.p.s.a., od postanowień referendarzy sądowych, wydanych na posiedzeniu niejawnym co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Wedle brzmienia art. 45 P.p.s.a. sprzeciw jest pismem procesowym. Po myśli art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie zaś z treścią art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniesiony w sprawie sprecyzowany wyżej sprzeciw nie został podpisany, co jest okolicznością bezsporną. W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo wezwał pełnomocnika J. B. do uzupełnienia jego braku formalnego poprzez podpisanie lub złożenie podpisanego egzemplarza sprzeciwu, określając termin oraz rygor niewykonania tego wezwania. Nieuzupełnienie braku formalnego sprzeciwu uniemożliwiało nadanie temu pismu właściwego biegu. W związku z powyższym należy uznać, że spełniona została przesłanka obligująca Sąd I instancji do odrzucenia sprzeciwu, określona w art. 259 § 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu, w związku z czym zażalenie na to postanowienie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 2 P.p.s.a.