I OZ 662/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. i W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1083/16 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 24 października 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. B. i W. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1083/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie B. B. i W. B. na postanowienie z dnia 24 października 2017 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 24 października 2017 r. została odrzucona skarga kasacyjna skarżących, złożona osobiście, od wyroku z dnia 12 kwietnia 2017 r. Postanowienie to doręczono skarżącym w dniu 13 listopada 2017 r. W dniu 17 listopada 2017 r. skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając zażalenie przytoczył treść art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a", i wskazał, że skarżący, mimo prawidłowego pouczenia, sporządzili osobiście zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Oznacza to, że zażalenie jest niedopuszczalne ze względu na niespełnienie wymogów, wynikających z art. 194 § 4 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli B. B. i W. B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 194 § 4 P.p.s.a., w sposób jednoznaczny wskazuje, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przewidując jednocześnie, że odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 P.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Podkreślić należy, że obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 P.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II OZ 970/11; z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 543/14; dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie B. B. i W. B., pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządzili osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2017 r., którym odrzucona została skarga kasacyjna również sporządzona osobiście przez skarżących. Zażalenie nie zostało podpisane przez profesjonalnego pełnomocnika, a zatem zasadnym było stanowisko Sądu I instancji, który uznał zażalenie skarżących za niedopuszczalne. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.