I OZ 641/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. K.-P. i T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 892/22 odrzucające sprzeciw I. K.-P. i T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 7 września 2022 r. nr SKO.WE.441/2272/2022 w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 892/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił sprzeciw I. K.-P. i T. P. (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 7 września 2022 r. nr SKO.WE.441/2272/2022 w przedmiocie opłaty adiacenckiej. Zażalenie wywiedli skarżący reprezentowani przez radcę prawnego T. P., zaskarżając powyższe rozstrzygnięcie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) naruszenie art. 65 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.) poprzez niedoręczenie skarżącym zobowiązania w przesyłce doręczonej w dniu 12 października 2022 r. 2) naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianych w art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1805) związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez ich dowolną ocenę. Wniesiono o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem podniesiona w nim argumentacja wraz z wnioskowanym materiałem dowodowym nie podważają prawidłowości postanowienia Sądu I instancji. W świetle podniesionej w zażaleniu argumentacji, jej zarzutów i uzasadnienia, stwierdzić należy, że istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości doręczenia pełnomocnikowi skarżących wezwania do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu oraz odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia solidarnego wpisu sądowego od sprzeciwu wraz ze stosownym pouczeniem. Autor zażalenia podnosi bowiem, że w przesyłce, którą otrzymał od Sądu I instancji, znajdowała się jedynie odpowiedź na sprzeciw. Analiza akt przedmiotowej sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, że w sprawie, jak podnosi pełnomocnik skarżących, istotnie nie doszło do doręczenia mu wezwania do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu oraz odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia solidarnego wpisu sądowego od sprzeciwu wraz ze stosownym pouczeniem. Jak bowiem wynika z treści zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki doręczonej pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 października 2022 r. (k. 10 akt sądowych), sporna przesyłka zawierała wezwanie do usunięcia braków formalnych oraz odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia solidarnego wpisu sądowego od sprzeciwu wraz ze stosownym pouczeniem. Brak jest wobec tego podstaw do przyjęcia, że rzeczona przesyłka zawierała wyłącznie, jak wskazuje pełnomocnik skarżących, odpowiedź na sprzeciw. Stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżących nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu mogącego wskazać lub uprawdopodabniać podnoszoną przez niego okoliczność niedoręczenia wymienionego wezwania. W takim stanie sprawy, wobec niepodważenia skuteczności doręczenia pełnomocnikowi skarżących wezwania do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu oraz odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia solidarnego wpisu sądowego od sprzeciwu wraz ze stosownym pouczeniem, Sąd I instancji stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., wobec niewykonania w terminie wynikającym z daty doręczenia rzeczonych wezwań prawidłowo sprzeciw odrzucił. Niezasadne są zatem wszystkie podniesione w zażaleniu zarzuty kwestionujące prawidłowość doręczenia skarżącym wezwania sądu do uzupełniania braków formalnych sprzeciwu, niezależnie od tego, że powoływane w nich przepisy ustawy Kodeks postępowania cywilnego nie mogły być w tej sprawie podstawą orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który orzeka na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę, że zarządzenie przewodniczącego jest pismem wewnętrznym sądu, uprawniającym do wykonania czynności procesowej przez pracownika sądu, w tym przypadku wezwania. Stronie jest doręczane to drugie, a nie samo zarządzenie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) postanowił, jak w sentencji.