I OZ 638/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 października 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 561/22 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 561/22 w sprawie ze skargi W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 4 maja 2022 r. nr SKO.4100.70.2022 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej we wniosku dotyczącego stwierdzenia ostateczności decyzji przekształcającej prawo użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie: Postanowieniem z 28 października 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 561/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek W. R. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 561/22, w sprawie ze skargi W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 4 maja 2022 r., nr SKO.4100.70.2022, w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej we wniosku dotyczącego stwierdzenia ostateczności decyzji przekształcającej prawo użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności. Zażalenie na ww. rozstrzygnięcie wywiódł W. R., wnosząc na podstawie art. 194 § 1 pkt 5a 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 dalej zwanej "p.p.s.a.") o jego uchylenie i przekazanie do rozpoznania istot sprawy przez WSA. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo odmówił uzupełnienia wyroku tego Sądu z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 561/22 oddalającego skargę. Wyjaśnić należy, że w myśl art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku ma zastosowanie wówczas, gdy sąd albo nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, do zamieszczenia którego był zobowiązany. Złożenie wniosku o uzupełnienie wyroku nie może natomiast prowadzić do żądania zmiany rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd. Tryb ten nie jest bowiem konkurencyjny wobec złożenia środka odwoławczego, którym jest skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji. Kwestia ta jest jednolicie interpretowana w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA z 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11, LEX nr 1223946 i z 2 października 2014 r. sygn. akt I OZ 634/14, LEX nr 1529076). Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. przepis art. 157 § 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień. W rozpatrywanej sprawie oczywiste jest, że wniosek złożony przez skarżącego zmierza do zakwestionowania rozstrzygnięcia zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 561/22. Skarżący tak we wniosku o uzupełnienie wyroku, jak i w zażaleniu na postanowienie z 28 października 2022 r. podejmuje merytoryczną polemikę z wyrokiem, jak później z postanowieniem oddalającym wniosek. W takim stanie rzeczy zażalenie W. R. jest oczywiście bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.