I OZ 608/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 252/22 w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 1 grudnia 2021 r., nr SKO.IV/424/3986/1207/2021 w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie: Postanowieniem z 30 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 252/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 1 grudnia 2021 r., nr SKO.IV/424/3986/1207/2021, w przedmiocie zasiłku celowego. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wywiódł skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu. Pełnomocnik skarżącego zaskarżył ww. postanowienie w całości, zarzucając mu: - naruszenie przepisów prawa materialnego t.j. art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022 r.. poz. 329, dalej jako "p.p.s.a.") poprzez błędną jego interpretację i niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie. - naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, co skutkowało odrzuceniem skargi do WSA. W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości lub zmianę zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego, w postępowaniu zażaleniowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p .p.s.a., skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy termin na złożenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 1 grudnia 2021 r., nr SKO.IV/424/3986/1207/2021, upływał dnia 17 stycznia 2022 r. Skargę natomiast złożono 19 stycznia 2022 r., a więc dwa dni po upływie ustawowego terminu, który wynosi 30 dni. Mając na uwadze datę złożenia skargi, tj. 19 stycznia 2022 r., należy przyznać rację Sądowi pierwszej instancji co do tego, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi. Odnosząc się do argumentów podniesionych w zażaleniu, stwierdzić należy, że mogą one stanowić ewentualne przesłanki wniosku o przywrócenie terminu. Podkreślić jednak trzeba, że przywrócenie terminu jest możliwe w razie zachowania warunków szczegółowo określonych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Należy w tym miejscu wskazać, że termin może być przywrócony jedynie na wniosek strony (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie może zatem przywrócić terminu do wniesienia skargi bez złożenia stosownego wniosku przez skarżącego. Należy również stwierdzić, że z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie wynika, by odrzucenie skargi było następstwem stwierdzenia winy skarżącego w uchybieniu terminu. Przeciwnie, naruszenie terminu do wniesienia skargi prowadzi do jej odrzucenia niezależnie od przyczyn, które spowodowały wspomniane naruszenie (postanowienie NSA z 12 stycznia 2012 r., I GSK 1465/11). Podniesione w zażaleniu okoliczności mające świadczyć o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi nie mogą zatem doprowadzić do uwzględnienia zażalenia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.