I OZ 600/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 80/18 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] września 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2016 r., nr [...] o odmowie przyznania A. M. (dalej: "skarżący") zasiłku celowego. Decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu [...] września 2016 r. i zawierała pouczenie o terminie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący 6 października 2016 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o sprostowanie pouczenia, co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] listopada 2016 r. odmówiło sprostowania pouczenia zawartego w ww. decyzji z [...] września 2016 r. Wskazało, że ww. decyzja zawierała jasne pouczenie o sposobie jej zaskarżenia, w zrozumiały sposób informując, zarówno o terminie, jak i sposobie wniesienia skargi oraz o organie, który jest właściwy do jej rozpoznania. Następnie skarżący złożył na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarga ta została wniesiona za pośrednictwem organu 16 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 159/17 odrzucił powyższą skargę jako wniesioną po upływie ustawowego terminu. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt I OZ 1105/17. Odpis postanowienia wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny został skarżącemu skutecznie doręczony 1 sierpnia 2017 r. 29 czerwca 2017 r. skarżący po raz drugi wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyżej wskazaną decyzję organu odwoławczego. Postanowieniem z 11 września 2017 r. wydanym w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 592/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę jako wniesioną po upływie ustawowego terminu. Zażalenie na to postanowienie zostało następnie oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I OZ 1645/17. Odpis postanowienia wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny został skarżącemu skutecznie doręczony 27 grudnia 2017 r. Skarżący 3 stycznia 2018 r. po raz trzeci wniósł skargę na powyżej wskazaną decyzję organu kolegialnego. Do skargi załączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 9 lutego 2018 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OZ 363/18 oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaskarżonym postanowieniem z 7 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 80/18 odrzucił skargę skarżącego z 3 stycznia 2018 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że okoliczność wniesienia skargi po upływie terminu do jej wniesienia (co w realiach rozpatrywanej sprawy jest bezsprzeczne) jak i fakt prawomocnego odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi obligują Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 punkt 2 P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. Sądowi I instancji zarzucił rażące naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 86 § 1, art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Jednocześnie skarżący stwierdził, że zaskarżone postanowienie rażąco narusza interes społeczny i obywatelski, powoduje utratę zaufania do władzy publicznej, jest nielogiczne. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że w zaskarżona decyzja zawierała błędne pouczenie co do środków zaskarżenia, do których się zastosował. W jego ocenie błędne pouczenie nie może szkodzić stronie skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z art. 54 § 1 tej ustawy wynika, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę wniesioną po upływie terminu sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana wnieść skargę za pośrednictwem organu, którego działanie jest jej przedmiotem, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Pierwszym dniem biegu terminu jest dzień następny po doręczeniu, zaś przypadające w czasie jego biegu dni wolne od pracy nie podlegają odliczeniu. Stosownie do treści art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2016 r. zawierała odpowiednie pouczenie o trybie i terminie złożenia skargi do sądu administracyjnego. W decyzji tej bowiem pouczono skarżącego, że decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, jak również, iż skarżący może wnieść na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Podkreślenia także wymaga, że powyższa decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu 22 września 2018 r. Dlatego też 30-dniowy termin przewidziany na wniesienie skargi upłynął 24 października 2016 r. (poniedziałek). Skarżący złożył w niniejszej sprawie skargę dopiero 3 stycznia 2018 r., czyli po upływie terminu do jej wniesienia. Pomimo wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, termin ten nie został skarżącemu przywrócony. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OZ 363/18 oddalił bowiem zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 lutego 2018 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Mając zatem na uwadze, że z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że skarżący – pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji - uchybił terminowi do wniesienia skargi, jak również okoliczność, iż skarżącemu nie został przywrócony termin do jej wniesienia, za prawidłowe uznać należy rozstrzygnięcie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.