I OZ 60/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 listopada 2008 r. sygn. akt IV SA/Po 852/07 o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego NSA Ewy Makosz-Frymus od orzekania w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił wniosek K. P. o wyłączenie sędziego NSA Ewy Makosz-Frymus od orzekania w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżąca jako podstawę dla wyłączenia powołała okoliczność, iż sędzia, której dotyczył wniosek, wielokrotnie orzekała w innych sprawach z wniosków i skarg strony, nie zachowując – w jej ocenie – obiektywizmu i wyrządzając jej szkodę. Rozpoznając wniosek Sąd zauważył, iż skarżąca wniosła na przestrzeni od roku 2003 do 2008 sześćdziesiąt skarg, zaś sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus orzekała w 9 z nich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, iż w Wydziale IV tegoż Sądu mogło orzekać w sprawach ze skarg K. P. tylko 8 sędziów, zatem sytuacja, w której jeden sędzia orzeka w wielu sprawach toczących się ze skarg tej samej strony nie jest niczym nadzwyczajnym. Ponadto Sąd podkreślił, iż sędzia, której dotyczył wniosek, złożyła oświadczenie w trybie art. 22 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym zaprzeczyła temu, jakoby w rozpoznawanej sprawie nie byłą obiektywna. Zdaniem Sądu I instancji K. P. nie wykazała, aby w sprawie zachodziły przesłanki dla wyłączenia sędziego wskazane w art. 19 powołanej ustawy i na tej podstawie odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej. Zażalenie na to postanowienie wniosła K. P., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zarzucając orzeczeniu naruszenia zasad procesowania oraz rzetelnego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało mimo jej wniosku o przedłużenie terminu na przedstawienie dokumentów potwierdzających jej twierdzenia zawarte we wniosku o wyłączenie sędziego. Skarżąca podniosła ponadto, iż pomimo korzystnych dla niej orzeczeń zapadłych w innych sprawach nadal nie są realizowane jej prawa i pozostaje bez środków do życia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Art. 18 § 1 tej ustawy zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest art. 19 tejże ustawy. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ocenił, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziego NSA Ewy Makosz-Frymus od orzekania w sprawie ze skargi K. P.. Ponadto podkreślić należy, iż wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Złożenie takich wyjaśnień miało miejsce w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Jak stwierdził Sąd Najwyższy: "Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25.08.1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.