I OZ 597/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 946/17 o odmowie uzupełnienia wyroku tego Sądu z dnia 23 listopada 2017 r. w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 31 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności pism postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2018 r. odmówił K.J. uzupełnienia wyroku tego Sądu z dnia 23 listopada 2017 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji powołując art. 157 § 1 P.p.s.a. wskazał, że można żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd. Uzupełnienie orzeczenia o jakim mowa w w/w przepisie dotyczy więc sytuacji, w które orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania. Zdaniem Sądu I instancji, wydając wyrok z dnia 23 listopada 2017 r. orzekł on o całości skargi. Dodatkowo wyjaśnił, że w przypadku, gdy skarżący nie zgadzał się z rozstrzygnięciem zawartym w przedmiotowym wyroku, to mógł to kwestionować w drodze przysługującego mu od tego orzeczenia środka odwoławczego w postaci skargi kasacyjnej. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Podkreślić należy, że art. 157 § 1 P.p.s.a. nie przewiduje uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia. Gramatyczna wykładnia art. 157 § 1 P.p.s.a. pozwala bowiem na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. komentarz do art. 157, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2009, str. 421; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Złożony na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2015, str. 642). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzupełnienie wyroku dotyczy wyłącznie jego sentencji, nie zaś uzasadnienia. Nie można w szczególności żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10; 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11 oraz 2 października 2014 r., sygn. akt I OZ 634/14). Przenosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r. oddalił skargę skarżącego. Sąd I instancji orzekł zatem o całości sprawy i dlatego też nie ma podstaw do uzupełnienia ww. orzeczenia. Powyższy wyrok jest kompletny i zawiera wymagane prawem elementy. Jak już wskazano wyżej, przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obligowały Sądu I instancji do zamieszczenia w sentencji wyroku dodatkowych elementów. Sąd I instancji prawidłowo zatem ocenił żądanie skarżącego jako wykraczające poza zakres określony w art. 157 § 1 P.p.s.a. Z tych względów, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.