I OZ 577/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 130/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu [...] z siedzibą w B. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2017 r., utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2012 r., stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 sierpnia 2009 r. przez Województwo Łódzkie mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu [...] z siedzibą w B., niezbędnego do wykonywania zadań przekazanych ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753 ze zm.), w skład którego wchodziły nieruchomość gruntowa zabudowana, położona w [...] oraz budynki i budowle trwale połączone z tą nieruchomością gruntową. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że motywując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący stwierdził, że jest to konieczne w celu zapobiegnięcia powstania szkody dla realizacji ustawowych zadań i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wstrzymanie wykonania decyzji jest aktem obrony przed grożącą skarżącemu w dalszej konsekwencji eksmisją z nieruchomości i zagrożeniem likwidacji dotychczasowej siedziby oddziału [...]. Zdaniem jednak Sądu pierwszej instancji, decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności innej decyzji nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rodzi ona bowiem po stronie adresata żadnych uprawnień ani obowiązków. Decyzja taka pociąga za sobą jedynie taki skutek, że decyzja będąca przedmiotem postępowania nieważnościowego pozostaje nadal w obiegu prawnym. Stan prawny nie ulega zatem żadnej zmianie. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania i jednocześnie nie wymaga wykonania, to należało uznać, iż brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wstrzymanie jest środkiem ochrony tymczasowej, a rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. Z tych też przyczyn Sąd postanowił jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może skutkować eksmisją z nieruchomości, na której znajduje się siedziba skarżącego i to w sytuacji, gdy poczyniono na nią inwestycję. W konsekwencji skarżący może zostać również zobowiązany do zwrotu środków unijnych. Odpowiedź na zażalenie złożyło Województwo Łódzkie, uznając je za niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, charakter kontrolowanych decyzji wykluczał możliwość udzielenia stronie skarżącej takiej ochrony tymczasowej. Są to decyzje wydane w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Tymczasem, przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś (red.). Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r. sygn. SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Odmowny charakter kontrolowanych w sprawie decyzji wyklucza ustalenie takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, a tym samym nie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych też przyczyn, decyzje o charakterze odmownym, co do zasady nie posiadają cechy wykonalności, zaś odmowa stwierdzenia nieważności w żaden sposób nie zmienia sytuacji prawnej strony skarżącej, a jej wstrzymanie nie wywołałoby oczekiwanego we wniosku skutku prawnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.