I OZ 573/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2043/13 umarzające postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia granicy nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

M. S. w dniu 19 maja 2015 r. złożyła w niniejszej sprawie kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, tj. zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 14 września 2015 r. , sygn. akt IV SA/Wa 2043/13, umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. W dniu 14 października 2015 r. M. S. złożyła sprzeciw od w/w postanowienia podnosząc kwestię niedopełnienia przez notariusza formalności (sprawy spadkowe) oraz związany z tym fakt ignorowania jej argumentacji i tłumaczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2043/13, na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, ze zm. – dalej "p.p.s.a."), w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r., umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie rozpoznanie tego wniosku stało się zbędne. Podał, że wyrokiem z dnia 10 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. w niniejszej sprawie. Orzeczenie to stało się prawomocne, podobnie – prawomocnie rozpoznano inne pisma procesowe i środki zaskarżenia, złożone przez stronę po wydaniu w/w wyroku. W ocenie Sądu wniosek nie wskazuje też, by celem strony było wzruszenie wyroku z dnia 10 marca 2014 r. Na powyższe postanowienie M. S. wniosła zażalenie nie zgadzając się z zapadłym rozstrzygnięciem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Wskazać należy, że – jak wynika z akt sprawy – skarżąca zwracała się już wcześniej do sądu z kilkoma wnioskami przyznanie prawa pomocy, które nie zostały uwzględnione. Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, iż złożony w sprawie kolejny wniosek dotyczył kwestii już rozstrzygniętej, zwłaszcza w kontekście tego, że prawomocnym wyrokiem z dnia 10 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. w niniejszej sprawie. Z akt wynika także, że – jak wskazał Sąd I instancji –prawomocnie rozpoznano także inne pisma procesowe i środki zaskarżenia, złożone przez stronę po wydaniu wskazanego wyżej wyroku, zatem zbędnym było rozpoznanie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Należy ponadto podzielić stanowisko Sądu I instancji, że z analizy akt sprawy nie wynika, aby intencją skarżącej było wzruszenie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2014 r. Wobec tego uznać należy, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji z dnia 11 stycznia 2016 r. o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.