I OZ 571/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 października 2023 r., sygn. akt II SPP/Lu 187/23 (sygn. akt II SAB/Lu 92/23) o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Z.W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: oddalić zażalenie.

Z.W. w dniu 17 maja 2023 r. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy [...] w przedmiocie zasiłku okresowego. Organ decyzją z dnia 11 maja 2023 r. odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku okresowego z przeznaczeniem na opłacenie opieki osób drugich i pomocy specjalistów. W dniu 20 września 2023 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie sygn. akt II SPP/Lu 187/23 (sygn. akt II SAB/Lu 92/23) po rozpoznaniu wniosku skarżącego odmówił przyznania prawa pomocy. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o zmianę lub uchylenie orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Należy dostrzec, że w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do takich sytuacji należy wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania administracyjnego, co Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19. Podobnie skarga na przewlekłość postępowania wniesiona po jego zakończeniu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. sygn. II OPS 1/21. Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie decydujące znaczenie ma okoliczność, że skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego została wywiedziona już po wydaniu decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2023 r., tj. w dniu 17 maja 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym powołane w motywach zaskarżonego postanowienia stanowisko judykatury, zgodnie z którym data doręczenia decyzji pozostaje irrelewantna dla zakończenia sprawy i kwestii dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, gdyż doręczenie nie wpływa na samą kwestię istnienia decyzji w sensie prawnym. Argumentacja przywołana w zażaleniu nie mogła odnieść pożądanego skutku w postaci uchylenia lub zmiany zaskarżonego postanowienia. Sąd I instancji zasadnie bowiem przyjął, że skoro skarga w tej sprawie jest niedopuszczalna, o czym przesądza art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., to wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony (art. 247 p.p.s.a.). W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.