I OZ 571/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. i G. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 938/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.S. i G.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2017 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z 28 grudnia 2017 r. wydanym na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), po rozpoznaniu wniosku skarżących, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] 2017 r. w sprawie zobowiązania skarżących będących właścicielami nieruchomości położonej w [...], obręb [...] m. [...] jako działka nr [...], do udostępnienia tej nieruchomości w celu wykonania zabiegów konserwacyjnych polegających na przycięciu gałęzi drzew i krzewów rosnących w zbliżeniu z linią elektroenergetyczną. Sąd uznał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie wykazali istnienia przesłanek warunkujących skuteczne domaganie się wstrzymania wykonania decyzji. Wykonanie decyzji polega na udostępnieniu nieruchomości skarżących w celu poprawy bezpieczeństwa linii elektroenergetycznej, gdyż jej aktualny stan może zagrażać prawidłowemu funkcjonowaniu linii, a w konsekwencji stwarzać bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia. Wykonanie spornych prac nie wiąże się w żaden sposób z wycinką drzew lub krzewów. Ponadto Sąd podkreślił, że skarżący poza stwierdzeniem o nieodwracalności skutków dewastacji drzew nie wskazali ilu i jakich drzew miałaby ewentualna dewastacja dotyczyć. Dodatkowo Sąd podkreślił, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć ważny interes społeczny przejawiający się w zapobieżeniu powstania zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu linii elektroenergetycznej, która zapewniając ciągłość dostaw energii jest elementem bezpieczeństwa energetycznego regionu. Opóźnienie tych prac, które mają na celu odnowienie istniejących instalacji przesyłowych i tym samym zwiększenie bezpieczeństwa eksploatacyjnego linii elektroenergetycznej stanowiłoby potencjalnie większe zagrożenie niż czasowe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżących. Nie bez znaczenia dla powyższego pozostaje, zdaniem Sądu, przewidziana w art. 124b ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147) procedura odszkodowawcza, jak również ciążący na inwestorze obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazali, że Sąd oparł rozstrzygnięcie na błędnych ustaleniach, że zaskarżona decyzja nie wywołuje nieodwracalnych zmian podczas gdy wprowadza ona zmiany z natury nieodwracalne polegające na wycince drzew i gałęzi. Zdaniem skarżących Sąd pominął argument, że wycięcie drzew spowoduje znaczne straty finansowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza jednak, że sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T.Woś [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008, s. 335 i n.). Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie wraz z informacjami, które mogą to żądanie uprawdopodobnić. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił złożony w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, której wydanie podyktowane było koniecznością wykonania zabiegów wycinkowych drzew i gałęzi pod linią elektroenergetyczną, służących uniknięciu bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego oraz zagrożenia pożarowego dla mienia. Podkreślić trzeba, że oczywistym jest, iż wejście na teren cudzej nieruchomości i dokonanie określonych prac wiązać się będzie z pewnymi utrudnieniami w korzystaniu z nieruchomości przez właścicieli, ale jednocześnie to inwestor ponosi ryzyko takiego wykonania prac, aby nie naruszały one trwale praw skarżących. Trudno więc mówić o nieodwracalnych skutkach. Mając natomiast na uwadze, że taki obowiązek będzie ciążył na inwestorze, a nie na skarżących, trudno również mówić o niebezpieczeństwie wyrządzenia skarżącym znacznej szkody, nawet w aspekcie finansowym. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że zabiegi konserwacyjne, które zostaną dokonane w obrębie nieruchomości skarżących mogą być dla nich niepożądane. Wiązać się one bowiem będą z przycięciem gałęzi drzew porastających ich nieruchomość. Jednak w ramach oceny wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie sposób pominąć jej szerszego aspektu wobec dalej idących skutków sięgających również innych nieruchomości, które korzystają z przewodów przebiegających przez nieruchomość skarżących. Zabezpieczenie energetyczne, jak również dbałość o bezpieczeństwo zdrowia i życia ludzkiego, jak prawidłowo zaznaczył Sąd I instancji, są tymi wartościami, które przeważyć musiały nad zagrożeniami i obawami skarżących wyrażonymi we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz w zażaleniu. Z tych wszystkich powodów uznać należało, że Sąd I instancji zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.