I OZ 566/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 19 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 899/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 marca 2025 r. nr KOC/446/Op/24 w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 czerwca 2025 r. odmówił G.D. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnej argumentacji na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że w skardze z 22 kwietnia 2025 r. szczegółowo opisał swoją sytuację finansową, wskazał na trudności materialne oraz historyczne zwolnienia z opłat, co – w jego ocenie - stanowiło wystarczającą podstawę do oceny istnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, na mocy której ustalono skarżącemu zobowiązanie do ponoszenia odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej. Sam wniosek nie został w ogóle uzasadniony, zaś informacje zawarte w uzasadnieniu skargi są nieaktualne i na tyle ogólne, że ich analiza nie daje obrazu sytuacji skarżącego w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarga koncentruje się na sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego w latach 2018-2022. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca jednak uwagę, że wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej został złożony w kwietniu 2025 r., natomiast – jak już wyżej wskazano – informacje i załączone do skargi dokumenty obrazują sytuację dochodową skarżącego i jego żony sprzed blisko 3 lat. Argumentacja zażalenia także opiera się na nieaktualnych danych. W rezultacie nie wiadomo jakie dochody aktualnie osiąga skarżący, czy nadal jest jedyną osobą pracującą w rodzinie, a także jakie ponosi koszty utrzymania. Na podstawie udzielonych przez skarżącego informacji nie sposób zatem ocenić, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż nie przedstawiają one w sposób kompleksowy jego aktualnej kondycji finansowej. Należy jednocześnie zauważyć, że konieczność ponoszenia opłat za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej, w każdym przypadku, niezależnie od zamożności strony, łączy się z obniżeniem dochodu, a nawet ewentualnymi trudnościami w sferze majątkowej. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów. Ponadto dochodzona od skarżącego należność jest należnością pieniężną, zatem w razie wydania korzystnego dla niego rozstrzygnięcia, podlegać będzie zwrotowi. Nie ma cechy nieodwracalności. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.