I OZ 564/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SPP/Wa 321/21 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 lutego 2022 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił M.P. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskutek rozpoznania wniesionego sprzeciwu, postanowieniem z 12 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy wskazane powyżej postanowienie z 22 lutego 2022 r. Odpis postanowienia z 12 kwietnia 2022 r. wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o braku środków zaskarżenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego 22 kwietnia 2022 r. Pismem z 29 kwietnia 2022 r. skarżący złożył zażalenie na to postanowienie, które zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 sierpnia 2022 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza nie zostały ujęte w katalogu postanowień, od których przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem wniesione zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżący złożył na nie zażalenie, domagając się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ppsa, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Ponadto w myśl art. 194 § 1 ppsa zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie określone bezpośrednio w tym przepisie. Mając powyższe na uwadze, należy wyjaśnić, że postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie zostały ujęte w przedmiotowym katalogu, przy czym brak jest też innego przepisu ustawy przewidującego możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. W konsekwencji należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 260 § 1 ppsa, tj. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia (zarządzenia) referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2022 r., sygn. akt I OZ 452/22). Z uwagi na powyższe Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął w rozpoznawanej sprawie, że zażalenie na postanowienie z 12 kwietnia 2022 r. jest niedopuszczalne i odrzucił złożony środek zaskarżenia. Tym samym w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 sierpnia 2022 r. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w postanowieniu.