I OZ 562/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.A. i M.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 257/19 o odrzuceniu skargi J.A. i M.A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów do danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 257/19 odrzucił skargę J.A. i M.A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów do danych ujawnionych w operacie ewidencji gruntów i budynków. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pomimo wezwania skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 2 jej odpisów, termin do jej uzupełnienia upłynął bezskutecznie. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), Sąd odrzucił wniesiona skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy. Do zażalenia dołączyli dwa odpisy skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wobec tego do skargi znajduje zastosowanie art. 47 § 1 P.p.s.a. ustanawiający dla stron wnoszących pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymóg dołączenia opisów skargi dla doręczenia ich stronom oraz uczestnikom postępowania. Zgodnie natomiast z art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Obowiązek określony w art. 47 § 1 i art. 49 § 1 P.p.s.a., polegający na dołączeniu odpisów, obciąża składającego pismo, ze skutkami o których stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jeżeli brak w tym zakresie uniemożliwia nadanie pismu procesowemu właściwego biegu. Niewątpliwie brakiem formalnym uzasadniającym odrzucenie skargi jest brak odpisu tego pisma, który to brak nie został usunięty, mimo doręczenia prawidłowo sformułowanego wezwania w tym zakresie. Nie sposób nadać bieg skardze, bez jej uprzedniego doręczenia stronom i uczestnikom postępowania. Wstępna kontrola wnoszonego pisma wymaga zatem skierowania do wnoszącego skargę stosownego wezwania, jeżeli Sąd stwierdzi, że braki formalne uniemożliwiają nadanie biegu skardze. Powyższe twierdzenie wynika wprost z treści uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, który przyjął, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd". Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił wniesioną skargę wobec braku wypełnienia przez skarżących w wyznaczonym terminie zarządzenia wzywającego do nadesłania brakujących odpisów skargi. Wobec powyższego należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Jednocześnie wyjaśnić należy, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonej w sprawie skargi. Postępowanie zażaleniowe ma na celu zweryfikowanie prawidłowości działania Sądu pierwszej instancji przy wydawaniu objętego zażaleniem postanowienia (co wynika z art. 194 § 1 P.p.s.a.), a nie merytoryczne rozpoznanie skargi. W konsekwencji, w niniejszej sprawie, rola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się jedynie do kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby stanowić uzasadniony zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania sądowadministracyjnego oraz w istocie doprowadzić do niedopuszczalnej sytuacji, w której zażalenie ze środka zaskarżenia stałoby się pismem uzupełniającym skargę. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.