I OZ 555/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 76/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia za nienależnie pobrane postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 76/16 (dalej postanowienie z 24 lutego 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2015 r.) w przedmiocie uznania świadczenia za nienależnie pobrane. Sąd I instancji w uzasadnieniu podniósł, że skarżący nie wskazał żadnych dowodów wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe czyni niemożliwym uwzględnienie przedmiotowego wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] grudnia 2015 r. (k. 11-13 akt II SA/Lu 76/16). W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ppsa przez odmowę wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, mimo że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu, co zostało prawidłowo uprawdopodobnione w złożonej skardze. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie wykonania decyzji. Do zażalenia dołączył kserokopię: orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skarżącego z dnia 10 października 2015 r. i zaświadczenia lekarskiego z 8 lutego 2016 r. (k. 21, 22 akt II SA/Lu 76/16). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) sąd może wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę treść powyższego przepisu, zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca obowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami i stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. W kontrolowanej sprawie skarżący wykazał odpisem orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 10 października 2015 r. nr PZ-II.5110.1194.2015.JR, z którego wynika, że A. J. K. zaliczony został do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, z przyczyny określonej symbolem 05-R; niepełnosprawność istnieje od 15 lipca 1995 r., a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 24 września 2015 r.; może pracować w warunkach pracy chronionej. Z odpisu zaświadczenia z 8 lutego 2016 r. Poradni Zdrowia Psychicznego i Uzależnień w Świdniku wynika, że A. K. leczony jest w tutejszej Poradni od 1991 r., z rozpoznaniem F41/F60 (k. 22 akt II SA/Lu 76/16). Z akt administracyjnych wynika, że skarżący opiekuje się samotnie matką, mającą obecnie 79 lat, zaliczoną do znacznego stopnia niepełnosprawności. Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Świdnika z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], którą uznano kwotę wypłaconego w okresie od 1 lipca 2013 r. do 14 maja 2014 r. zasiłku dla opiekuna w wysokości 5.442,70 zł wraz z ustawowymi odsetkami w kwocie 279,47 zł – łącznie 5.722,17 zł, przyznane decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr (k. 8-7akt SKO; k. 46 akt Burmistrza). Decyzja z [...] grudnia 2015 r. nie ma cech wykonalności, gdyż nie nakazuje skarżącemu wykonania jakiegokolwiek obowiązku, ani nie przyznaje jakiegokolwiek uprawnienia. W konsekwencji, rozstrzygnięcia zawarte w przedmiotowej decyzji nie skutkują dla skarżącego niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 ppsa. Takie skutki powstać mogą dopiero w wyniku wydania odrębnej decyzji, orzekającej o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, o wstrzymanie wykonania której to decyzji skarżący będzie mógł się ubiegać w odrębnym postępowaniu. Z opisanych wyżej względów, postanowienie z 24 lutego 2016 r., mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa oddalił zażalenie.