I OZ 522/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r. I SA/Wa 1408/16 odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 20 lutego 2017 r. I SA/Wa 1408/16 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i doręczenie odpisu sentencji wyroku wraz z uzasadnieniem w sprawie ze skargi E. R. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1408/16 (dalej postanowienie z 27 lutego 2018 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 20 lutego 2017 r. [, I SA/Wa 1408/16] i doręczenie odpisu jego sentencji wraz z uzasadnieniem w sprawie ze skargi E. R. (dalej skarżąca) na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia z 27 lutego 2018 r. wskazał, że wyrokiem z dnia 20 lutego 2017 r. I SA/Wa 1408/16 (dalej wyrok z 20 lutego 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. R. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z 14 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 20 lutego 2017 r. i doręczenie odpisu sentencji wyroku wraz z uzasadnieniem. Nadto L. C. - pełnomocnik skarżącej, wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej wskazała, że w przedmiotowej sprawie była jedynym pełnomocnikiem skarżącej, a nie została zawiadomiona o terminie rozprawy, a o wydanym wyroku dowiedziała się dopiero 11 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że pełnomocnik skarżącej spełnił przesłanki warunkujące przywrócenie uchybionego terminu (złożenie wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem ustawowego terminu oraz dopełnienie czynności, dla których określony był przedmiotowy termin). Zdaniem Sądu nie został jednak uprawdopodobniony brak winy w uchybieniu terminu, dlatego WSA w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie odpisu sentencji wyroku wraz z uzasadnieniem na podstawie art. 86 § 1 ppsa (k. 65-68 akt sądowych). Na postanowienie z 27 lutego 2018 r. skarżąca wniosła zażalenie, którym zarzuciła naruszenie przez WSA art. 86 § 1 ppsa przez przyjęcie, że skarżąca nie złożyła w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku ze swojej winy i wniosła o "zmianę zaskarżonego postanowienia przez przywrócenie skarżącej przedmiotowego terminu umożliwiającego sporządzenie przez sąd uzasadnienia wyroku w sprawie I SA/WA 1408/16 z dnia 20 lutego 2017 r." (k. 77-78, 79 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ppsa). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest ocena, czy zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Pełnomocnik skarżącej podniosła w zażaleniu, że jej mocodawczyni jest niezdolna do samodzielnej egzystencji, a tym samym nie była w stanie samodzielnie prowadzić swoich spraw. Nie sposób podzielić tego stanowiska. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że szereg czynności w toku postępowania sądowego skarżąca wykonała samodzielnie (wniosła skargę, osobiście odbierała korespondencję, wnosiła inne pisma; k. 2-3, 13, 15, 24, 26, 29, 37, 41, 45-50 akt sądowych). Powyższe świadczy, że skarżąca była w stanie samodzielnie prowadzić swoje sprawy. Skarżąca została pouczona o skutkach niezłożenia w ustawowym terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (punkt 3, 4 pouczenia załączonego do zawiadomienia o rozprawie, k. 21 akt sądowych). Skarżąca osobiście odebrała zawiadomienie o rozprawie (k. 26 akt sądowych). Pełnomocnictwo L. C. zostało natomiast przedłożone Sądowi prawie rok po wydaniu wyroku z 20 lutego 2017 r. (pismem nadanym 8 lutego 2018 r., po wcześniejszym wezwaniu Sądu do jego przedłożenia, k. 53-55, 56, 58-61, 62 akt sądowych). Słusznie Sąd I instancji podkreślił, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W przedmiotowej sprawie nie miały miejsce żadne okoliczności uzasadniające zastosowanie tejże instytucji, takie jak: problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (postanowienie NSA z 8.05.2018 r., I OZ 429/18, niepub.). Przejawem zapobiegliwości skarżącej byłoby dołączenie pełnomocnictwa do skargi a w każdym razie zawiadomienie Sądu I instancji o ustanowieniu pełnomocnika w sprawie I SA/Wa 1408/16 przed wydaniem wyroku dnia 20 lutego 2017 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.