I OZ 518/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 czerwca 2025 r. sygn. akt II SA/Ke 579/24 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 9 września 2024 r., znak: SKO.PS-80/3367/1263/2024 w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 20 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Ke 579/24, na podstawie art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) - odrzucił skargę kasacyjną skarżącego z uwagi na jej wniesienie bez wymaganego prawem wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu zarzucając naruszenie: 1. art. 178 p.p.s.a. poprzez uznanie że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna ze względu na niezłożenie oświadczenia o rozpoznaniu jej na rozprawie lub zrzeczeniu się rozprawy w dwóch egzemplarzach, co nie stanowiło przeszkody w rozpoznaniu skargi. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do dalszego procedowania tj. przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga kasacyjna, jako sformalizowany środek kontroli instancyjnej, sporządzany przez profesjonalnego pełnomocnika, winna czynić zadość wszystkim wymaganiom ogólnym przewidzianym dla pisma procesowego, jak również zawierać elementy treściowe wyszczególnione w art. 176 § 1 i 2 p.p.s.a., w tym także wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący w skardze kasacyjnej nie zawarł wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie, nie złożył też oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Stanowi to brak formalny podlegający - tak jak każdy inny taki brak - uzupełnieniu w postępowaniu uregulowanym w art. 177a p.p.s.a., zaś w przypadku jego nieuzupełnienia - stanowi przyczynę do odrzucenia skargi kasacyjnej przez wojewódzki sąd administracyjny na etapie postępowania międzyinstancyjnego, stosownie do art. 178 p.p.s.a. Zauważyć należy, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego prawidłowo, w dniu 4 czerwca 2025 r. Sam pełnomocnik tego faktu nie kwestionuje, a wskazuje jedynie, że skutkiem nieuzupełnienia takiego braku nie może być odrzucenie skargi kasacyjnej. Z tak przedstawionym stanowiskiem nie sposób się zgodzić z uwagi na treść art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej dotyczy wymogów wymienionych w art. 46 i 47 p.p.s.a., braków konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 176 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. oraz wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, uwagi do art. 178). Wbrew więc twierdzeniom zażalenia niezawarcie w skardze kasacyjnej wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy stanowi brak formalny. Bez znaczenia jest prezentowany przez autora zażalenia pogląd, że pomimo braku wniosku lub oświadczenia można sprawie nadać dalszy bieg, w tym rozpoznać skargę kasacyjną. W konsekwencji, wobec nieuzupełnienia braku formalnego, zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji