I OZ 498/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 639/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 24 marca 2025 r. nr SKO.PSŚ/41.5/195/2025/3368 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia 16 czerwca 2025 r. odrzucił skargę K.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 24 marca 2025 r. nr SKO.PSŚ/41.5/195/2025/3368 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru PESEL – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone jej skutecznie 21 maja 2025 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi. Uczyniła to dopiero 30 maja 2025 r., co uznano za bezskuteczne z uwagi na to, że termin do jej złożenia upływał dnia 28 maja 2025 r. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a.") - odrzucił skargę. Zażalenie na w/w postanowienie wywiodła skarżąca. W uzasadnieniu zażalenia zawarła argumentację, w której wskazała, że niedotrzymanie przez nią terminu wynikało między innymi z pogarszającego się jej stanu zdrowia w związku z leczeniem onkologicznym. Wskazała także inne okoliczności faktyczne, które w jej ocenie miały skutkować niedotrzymaniem przez nią terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawidłowo Sąd I instancji zastosował w sprawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę z uwagi na niewykonanie przez skarżącą wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie. Odnośnie zasadności wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, należy wskazać, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wskazane w tym przepisie charakterystyczne dla skargi. Obowiązek wskazania numeru PESEL w przypadku strony będącej osobą fizyczną wynika z art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22, która jest wiążąca w niniejszej sprawie, wyjaśnił, że niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Skoro w skardze nie wskazano numeru PESEL, skarżąca zasadnie została wezwana do usunięcia dostrzeżonych braków formalnych, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wprawdzie skarżąca zastosowała się do tego wezwania, jednak uczyniła to dopiero 30 maja 2025 r. a zatem z przekroczeniem terminu, który upłynął dnia 28 maja 2025 r. Wnosząca zażalenie nie kwestionuje tych ustaleń, koncentrując się na usprawiedliwieniu braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Rozstrzygając natomiast o zasadności odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny nie oceniał powodów niewykonania terminowo wezwania ani nie rozpoznawał wniosku o przywrócenie terminu, lecz jedynie zachowanie terminu do uzupełnienia wywiedzionego środka odwoławczego. Tym samym okoliczności przywołane w zażaleniu, jak stan zdrowia skarżącej czy odczuwane dolegliwości, pozostawały więc bez wpływu na ocenę zasadności wydania przez Sąd I instancji zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi było prawidłowe i nie zasługiwało na uchylenie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji.