I OZ 494/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 2202/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 marca 2024 r. nr DSZ-V.4321.1.744.2023.BS w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia rodzicielskiego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 maja 2025 r. odrzucił skargę I. S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 marca 2024 r. nr DSZ-V.4321.1.744.2023.BS w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia rodzicielskiego W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 marca 2025 r. została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j..Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Z tego względu Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. WSA wskazał także, że prawomocnie został rozpoznany odmownie wniosek skarżącej o przywrócenie jej terminu do wniesienia skargi. Zażalenie na to postanowienie złożyła I.S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wskazała, że w jej ocenie istniały powody do przywrócenia terminu, jako że została błędnie pouczona o co do możliwości zaskarżenia decyzji, co stanowi okoliczność przemawiającą za przywróceniem terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że zaskarżona decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 marca 2024 r. została doręczona skarżącej w dniu 14 marca 2024 r., co wynika wprost ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych. Tym samym termin do wniesienia skargi upłynął 13 kwietnia 2024 r. Skarga została natomiast prawidłowo nadana dopiero dnia 1 października 2024 r. (k. 27). Zasadnie zatem Sąd I instancji odrzucił skargę, jako wniesioną z uchybieniem terminu. Sąd ani organ odwoławczy nie ma bowiem kognicji do przedłużenia terminu dla strony, nawet w przypadku zajścia szczególnych okoliczności. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia skargi zawsze prowadzi do jej odrzucenia. Sąd jest w tym zakresie związany art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. i nie ma swobody w kreowaniu innej sytuacji prawnej strony, co jednocześnie należy wyszczególnić w kontekście zarzutów podniesionych w zażaleniu, w którym skarżąca podnosiła twierdzenia zmierzające do zakwestionowania prawomocnego postanowienia dotyczącego odmowy przywrócenia terminu, nie zaś postanowienia od którego wywiedziono zażalenie będące przedmiotem rozpoznania w tejże sprawie. Należy w związku z tym podkreślić, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny nie był władny do badania tychże kwestii, gdyż dotyczą one materii już rozstrzygniętej prawomocnym postanowieniem o odmowie przywrócenia terminu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.