I OZ 489/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.W., J.W. i J.W.2 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 323/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K.W., J.W. i J.W.2 na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 26 marca 2025 r., nr KO.434.4.2025 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 323/25, po rozpoznaniu wniosku K.W., J.W. i J.W.2 (dalej: skarżący), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 26 marca 2025 r., nr KO.434.4.2025, którym utrzymano w mocy postanowienie Burmistrza O. z 19 lutego 2025 r., znak GN.6830.1.2024 w punkcie pierwszym ustalające koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w gminie O., obr. W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z nieruchomościami sąsiednimi oznaczonymi jako działki nr [...] i nr [...] na kwotę 5.977, 80 zł, zaś w punkcie drugim zobowiązujące strony postępowania do poniesienia kosztów rozgraniczenia, stosownie do posiadanych udziałów w nieruchomościach. W odniesieniu do skarżących koszty te wyniosły 737,59 zł w przypadku K.W., 421,48 zł w przypadku J.W. i 421,48 zł w przypadku J.W.2. Odmawiając wstrzymania wykonania postanowienia Sąd I instancji wskazał, że wniosek nie został należycie umotywowany. Skarżący powołali się na swoje niskie dochody ze świadczeń emerytalnych oraz liczne schorzenia, jednakże nie podali żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd podkreślił, że postanowienie w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego nie jest co do zasady rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki, skoro dotyczy ono świadczenia pieniężnego, a więc możliwy jest jego zwrot w przypadku uwzględnienia skargi. Sąd zwrócił także uwagę, że skarżący nie wskazali na wysokość dochodów ani nie dołączyli żadnych dokumentów obrazujących ich sytuację majątkową, co uniemożliwiało ocenę wpływu wykonania postanowienia wobec skarżących. W zażaleniu na powyższe postanowienie K.W., działając w imieniu wszystkich skarżących, ponownie wskazała na swoje kłopoty zdrowotne i utrzymywanie się wyłącznie ze świadczenia emerytalnego w kwocie 3000 zł oraz podniosła, że ponosi opłaty związane z utrzymaniem swoich nieruchomości. Sytuacja finansowa w jakiej się znajduje uniemożliwia jej poniesienie kosztów postępowania rozgraniczeniowego, a konieczność ich poniesienia spowoduje ograniczenie wydatków na zdrowie, co wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zażalenie zostało wniesione w imieniu wszystkich skarżących, zaś powołane w nim okoliczności, mające przemawiać za uchyleniem zaskarżonego postanowienia, dotyczą wyłącznie K.W. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 26 marca 2025 r. nie został należycie uzasadniony. Skarżący lakonicznie wskazali na wiele negatywnych skutków finansowych w wyniku wykonania postanowienia, jednak w żaden sposób tych skutków nie skonkretyzowali. Nie ujawnili posiadanego majątku ani uzyskiwanych dochodów. Zaskarżonym aktem zobowiązano natomiast skarżących do poniesienia kosztów postępowania rozgraniczeniowego odpowiednio: K.W. w kwocie 737,59 zł, J.W. w kwocie 421,48 i J.W.2 w kwocie 421,48 zł. Same oświadczenia o obciążających skarżących chorobach oraz utrzymywaniu się ze świadczeń emerytalnych nie było wystarczające. Jak wskazał Sąd I instancji, uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za zastosowaniem ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym spoczywa na stronie skarżącej. Sąd ocenia możliwość wstrzymania wykonania (co stanowi odstępstwo od wykonalności ostatecznych decyzji) zaskarżonej decyzji, na podstawie okoliczności wskazanych we wniosku. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wymogów takich nie spełnia. Konieczna jest argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09). W okolicznościach tej sprawy na takie okoliczności we wniosku nie wskazano. Należy także wyjaśnić, że przesłanki materialne, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., odwołują się do nadzwyczajnych okoliczności faktycznych związanych z wykonaniem treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków. Poniesienie kosztów rozgraniczenia, w przypadku uwzględnienia skargi, jako świadczenie o charakterze pieniężnym, jest odwracalne. Ani we wniosku ani w zażaleniu nie wykazano niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżących w przypadku wykonania postanowienia. Ponownie należy zwrócić uwagę, że w zażaleniu wskazano wyłącznie na konieczność wstrzymania wykonania postanowienia w stosunku do wnoszącej zażalenie. Wskazywany przez skarżącą dochód z emerytury (ok. 3000 zł.) można odnieść wyłącznie do jej sytuacji życiowej, która w świetle wskazanych przez skarżącą posiadanych nieruchomości oraz wysokości ustalonych kosztów rozgraniczenia, nie wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącym. Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.