I OZ 470/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. K. i P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 78/15 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Z. z dnia [...] listopada 2014 r.,[...] w sprawie ze skargi I.K. i P. [...] na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] listopada 2014 r.,[...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

I. K. i P. K., w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] listopada 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] września 2014 r., [...], na mocy której udzielono spółce E. sp. z o.o. z siedzibą w P. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], obręb ewidencyjny M., gmina P., w celu założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej [...] relacji P., zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Oddalając postanowieniem z dnia 6 marca 2015 r. powyższy wniosek, Sąd Wojewódzki wskazywał, że w sytuacji, gdy skarżący w żadnym zakresie nie wykazali w złożonym przez siebie wniosku istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a." tj. wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do jego uwzględnienia. I. K. i P. K. we wniesionym na powyższe postanowienie zażaleniu, zakwestionowali jego prawidłowość twierdząc, że kwestionowana przez nich decyzja była nieprawidłowa i narusza ich interesy. W odpowiedzi na zażalenie spółka E. sp. z o.o. wnosiła o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak, nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący we wniosku nie wskazali, ani nie udokumentowali konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczenie okoliczności, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia tego orzeczenia, gdyż w takiej sytuacji nie można Sądowi Wojewódzkiemu zarzucić naruszenia prawa. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia