I OZ 47/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 października 2018 r. sygn. akt II SAB/Kr 99/18 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Stowarzyszenia [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 22 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Kr 99/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lipca 2018 r. w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Stowarzyszenia [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że wyrokiem z dnia 27 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązał Stowarzyszenie [...] do dokonania w terminie 14 dni czynności lub wydania aktu w przedmiocie wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia 15 lutego 2018 r. Odpis wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem o skardze kasacyjnej doręczono Stowarzyszeniu [...] w dniu 28 sierpnia 2018 r. Od ww. wyroku została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika skarga kasacyjna, która w dniu 25 września 2018 r. (data stempla pocztowego) została nadana bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego W dniu 3 października 2018 r. (data stempla pocztowego) Naczelny Sąd Administracyjny przekazał ww. skargę kasacyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd I instancji powołał art. 177 § 1 i art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej "P.p.s.a.") i stwierdził, że przedmiotowa skarga kasacyjna została wniesiona po terminie. Skoro bowiem pełnomocnik skarżącego otrzymał odpis wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem o skardze kasacyjnej dnia 27 sierpnia 2018 r., to 30 - dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał dnia 26 września 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał zaś skargę kasacyjną dnia 3 października 2018 r. co wskazuje na uchybienie terminu do jej wniesienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie [...], zaskarżając je w całości zarzuciło Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 177 § 1 w zw. z art. 178 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej jako wniesionej po upływie terminu, podczas gdy skarga kasacyjna została prawidłowo wniesiona w dniu 26 września 2018 r. wraz z pismem przewodnim, w którym zawarto wniosek o nierozpoznawanie skargi kasacyjnej nadanej omyłkowo przez pełnomocnika substytucyjnego bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konkluzji zażalenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 177 § 1 P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu na posiedzeniu niejawnym (art. 178 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w okolicznościach tej sprawy, za wadliwe należało uznać działanie Sądu I instancji w zakresie badania terminowości skargi kasacyjnej. Otóż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skoncentrował się jedynie na porównaniu daty doręczenia skarżącemu kasacyjnie zaskarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem, z datą wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika substytucyjnego na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego, który przekazał skargę kasacyjną do Sądu I instancji już po upływie terminu do jej wniesienia. Tymczasem w tej sprawie należało uwzględnić również inne okoliczności. Zasadniczym dla rozstrzygnięcia sprawy są ustalenia faktyczne dotyczące, kiedy oraz za czyim pośrednictwem została wniesiona skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lipca 2018 r. Kwestia wnoszenia pism, z którymi ustawa łączy skutki procesowe, jest zagadnieniem szczególnie istotnym, gdyż wszelkie błędy popełnione w tym zakresie wywoływać mogą dla stron daleko idące konsekwencje prawne, prowadzące w istocie rzeczy do pozbawienia jej prawa do sądu. Stąd też istnieje potrzeba wyjaśnienia wszelkich wątpliwości w tym zakresie. Zauważyć należy, że dwaj pełnomocnicy skarżącego kasacyjnie wnieśli - niezależnie od siebie i w różnych terminach - oddzielne pisma procesowe, które przy tym identycznie zatytułowali jako: "Skarga kasacyjna". Jedną skargę kasacyjną wniosła pełnomocnik substytucyjny adw. M.W. bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, drugą – adw. B.L. do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż skarga kasacyjna sporządzona przez adw. M.W. została wniesiona z uchybieniem terminu. Zauważyć jednak należy, że w aktach sądowych znajduje się skarga kasacyjna wniesiona przez adw. B.L. do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz koperta z dowodem nadania skargi kasacyjnej w dniu 26 września 2018 r. Z powyższego wynika, że skarga kasacyjna została złożona w terminie otwartym do jej wniesienia, który upływał w dniu 26 września 2018 r. W zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym brak jest podstaw uzasadniających formalne rozdzielenie skargi kasacyjnej wniesionej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego od skargi wniesionej prawidłowo za pośrednictwem Sądu I instancji. Z powyższych względów, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się zaś do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wyjaśnić należy, że nie może on być uwzględniony albowiem przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji.