I OZ 469/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2018 roku sygn. akt II SAB/Wa 18/17 o ściągnięciu należności sądowej z tytułu opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 18/17 wydanym na podstawie art. 234 § 2 w zw. z art. 167a § 2 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) postanowił ściągnąć od A. Z. na rzecz Skarbu Państwa - WSA w Warszawie kwotę 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej od wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 902/14. Zażalenie na to postanowienie złożył A. Z., wnosząc o jego uchylenie. Podniósł, że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem, bowiem w sprawie upłynął już termin przedawnienia prawa do żądania kosztów sądowych, o którym mowa w art. 226 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepisów art. 220 nie stosuje się. Podkreślić należy, że cytowany przepis nie pozostawia Sądowi swobody w zakresie orzekania o ściągnięciu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej i nakłada nań obowiązek podjęcia zarządzenia o jej ściągnięciu w drodze egzekucji sądowej. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia lub doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. W niniejszej sprawie w dniu 5 marca 2015 r. zapadł wyrok oddalający skargę A. Z. Ostatniego dnia terminu, tj. 12 marca 2015 r., pismem złożonym osobiście w siedzibie WSA w Warszawie skarżący zwrócił się o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku i jego doręczenie. Wobec braku uiszczenia wraz z wnioskiem należnej opłaty kancelaryjnej (por. k. 59), skarżący prawomocnym zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 902/14 został wezwany do zapłaty kwoty 100 zł w terminie siedmiu dni pod rygorem jej ściągnięcia. Następnie, w wykonaniu zarządzenia z dnia 23 sierpnia 2017 r., ponownie wezwano skarżącego do dokonania tej czynności. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 sierpnia 2017 r. (por. k. 168). W związku z niezastosowaniem się do wezwań Sądu, zasadnie wydano zakwestionowane postanowienie o ściągnięciu należnej opłaty kancelaryjnej w trybie egzekucji sądowej. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu dotyczących bezprawnego ściągnięcia przedmiotowej opłaty z uwagi na upływ terminu przedawnienia, uznać należy, że są one niezasadne. Stosownie bowiem do treści art. 226 § 1 p.p.s.a. prawo do żądania kosztów sądowych przedawnia się z upływem trzech lat licząc od dnia, w którym koszty należało uiścić. Na gruncie rozpoznawanej sprawy początkową datą, od której rozpoczyna bieg termin przedawnienia jest 12 marca 2015 r. - wraz ze złożeniem wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i jego doręczenie powstał bowiem obowiązek uiszczenia przez wnioskodawcę - stosownie do przywołanego wyżej art. 234 § 2 p.p.s.a. - opłaty kancelaryjnej. Sąd wystosował zaś wezwanie do zapłaty stosownej sumy już w dniu 24 kwietnia 2015 r. (zostało doręczone w dniu 18 maja 2015 r.). Tą czynnością przerwany został bieg przedawnienia. Podkreślić wypada ponadto, że przedawnienie, o którym mowa w cytowanym przepisie, dotyczy prawa do żądania kosztów sądowych, a nie prawa do ich ściągnięcia od strony, która nie uczyniła zadość takiemu żądaniu. W konsekwencji powyższego uznać należy zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu, a zażalenie - jako niezasadne - za podlegające oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.