I OZ 451/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 320/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi H. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 września 2024 r. nr SKO.SW/4101/167/2024 w przedmiocie ustalenia kosztów utrzymania i leczenia czasowo odebranych zwierząt postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 9 maja 2025 r., odrzucił skargę H. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 września 2024 r. nr SKO.SW/4101/167/2024 w przedmiocie ustalenia kosztów utrzymania i leczenia czasowo odebranych zwierząt. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 25 lutego 2025 r. skarżący nadał skargę na ww. decyzję, wskazując przy tym, że dotyczy ona decyzji "z dnia 03.01.2025 r." Z akt administracyjnych wynikało zaś, że przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu - na zasadzie tzw. fikcji doręczenia – w dniu 25 września 2024 r. Natomiast pismem z dnia 3 stycznia 2025 r. skarżony organ na prośbę skarżącego udostępnił mu kopię decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd wskazał, że skoro skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), a warunek ten nie został w realiach rozpoznawanej sprawy spełniony, to skargę należało odrzucić jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd podkreślił przy tym jednocześnie, że czynność doręczenia kopii decyzji nie miała żadnego wpływu na skutki prawne, których źródłem była wcześniejsza czynność doręczenia. Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia zwracał uwagę na problemy z doręczaniem mu przesyłek przez Pocztę Polską. Podnosił, że w dniu 26 września 2024 r. udał się do właściwej placówki pocztowej i zwrócił się do pracownika poczty z prośbą o wydanie awizowanej przesyłki sądowej. Pracownik odmówił jednak wydania przesyłki. Do zażalenia skarżący dołączył pismo Poczty Polskiej z dnia 17 stycznia 2025 r. będące odpowiedzią na reklamację z dnia 1 października 2024 r. dotyczącą doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca objętą skargą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 2 września 2024 r. nr SKO.SW/4101/167/2024, skierowana na adres skarżącego, była dwukrotnie awizowana: 11 września 2024 r. i 19 września 2024 r., co potwierdzają: adnotacje na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 89 akt administracyjnych) oraz dane zawarte na wydruku karty elektronicznego potwierdzenia odbioru (k. 39 akt sądowych). Wobec bezskutecznego upływu terminu na odbiór przesyłki, zwrócono ją do nadawcy, tj. SKO w Krakowie. Potwierdza to adnotacja na kopercie "Zwrot nie podjęto w terminie" z datą 26 września 2024 r. Wobec tego, słusznie Sąd I instancji przyjął, że przesyłkę należało uznać za doręczoną z dniem 25 września 2024 r., w trybie tzw. fikcji doręczenia, stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. Tym samym 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął więc w dniu 25 października 2024 r. W konsekwencji Sąd Wojewódzki zasadnie również stwierdził, że w tej sytuacji nadanie skargi w urzędzie pocztowym w dniu 25 lutego 2025 r. zostało dokonane z uchybieniem terminu, co skutkować musiało jej odrzuceniem. Nie ulega przy tym wątpliwości, że późniejsze przesłanie skarżącemu kopii decyzji nie miało wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi. Odnosząc się zaś do podnoszonych w zażaleniu twierdzeń skarżącego dotyczących nieprawidłowości w doręczeniu przedmiotowej przesyłki, wskazać należy, iż skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie prezentowanej tezy. Z dołączonego do zażalenia pisma Poczty Polskiej wynika zaś, że jego reklamacja zawierająca zastrzeżenia co do daty pierwszej awizacji przesyłki i braku możliwości jej wydania w dniu 26 września 2024 r. nie została uwzględniona. Na obecnym etapie postępowania brak jest tym samym podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.