I OZ 432/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Go 56/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 listopada 2024 r. nr SKO.Go/431-KP/2112/23 w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, postanowieniem z dnia 10 marca 2025 r., po rozpoznaniu wniosku P.K. , odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 listopada 2024 r. nr SKO.Go/431-KP/2112/23 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...] uchylającą decyzję z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] o przyznaniu P.K. świadczenia pielęgnacyjnego na E.K. w okresie od 1 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. oraz odmawiającą przyznania tego świadczenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł być uwzględniony, gdyż decyzja ta nie nakazuje stronie wykonania żadnego obowiązku, nie przyznaje też żadnego uprawnienia. Tym samym do powyższej decyzji nie znajduje zastosowania instytucja wstrzymania uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak podkreślał bowiem Sąd, zasadą jest, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę lub uchylenie i ponowne rozpoznanie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mógłby dla strony wywołać taki akt, zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Jak słusznie przy tym wskazywał Sąd I instancji, przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jednak wyłącznie takie akty, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy zaś rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny, lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania. Powyższego skutku nie wywołuje zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 listopada 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2023 r. uchylającą decyzję z dnia [...] lipca 2023 r. o przyznaniu P.K. świadczenia pielęgnacyjnego na E.K. w okresie od 1 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. oraz odmawiającą przyznania tego świadczenia. W/w decyzja jest bowiem rozstrzygnięciem, które ze swej istoty nie nadaje się do wykonania. Jako "decyzja odmowna" nie wymaga ona bowiem żadnej czynności, którą strona miałaby wykonać dobrowolnie lub w drodze egzekucji administracyjnej, aby doprowadzić do stanu, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w niej zawartym. Nie przyznaje ona także skarżącemu żadnych uprawnień, ani nie nakłada na niego żadnych obowiązków. Słuszne jest zatem stanowisko Sądu Wojewódzkiego, iż - z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji - nie znajduje do niej zastosowania instytucja ochrony tymczasowej uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.