I OZ 423/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt: II SA/Wa 2016/16 o odrzuceniu skargi J.B. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu Warszawskiego z dnia [..] listopada 2015 r., znak: [..] w przedmiocie odmowy przyjęcia na I rok stacjonarnych studiów drugiego stopnia na kierunku [..] w roku akademickim 2015/2016 postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt: II SA/Wa 2016/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniesioną z uchybieniem terminu skargę J.B. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu Warszawskiego z dnia [..] listopada 2015 r., znak: [..]. J.B. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia. W zażaleniu podniósł, że "nie istnieją podstawy faktyczne i prawne do tego, aby można od skarżącego działającego racjonalnie w ramach istniejących ograniczeń zdrowotnych oczekiwać każdorazowo dotrzymania terminu do wykonania czynności procesowych". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jak zauważył skarżący w swoim zażaleniu brzmienie przepisów art. 53 § 1 oraz 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że Sąd w przypadku uchybienia terminu, o którym mowa w pierwszym z powołanych przepisów zobowiązany jest odrzucić skargę. Termin do wniesienia skargi jest terminem zawitym i nie ulega przedłużeniu. W niniejszej sprawie kwestią bezsporną jest, że skarżący nie dotrzymał terminu do wniesienia skargi. Na fakt ten zwrócił także uwagę organ w odpowiedzi na skargę, której odpis doręczono skarżącemu w dniu 7 grudnia 2016 r. Skarżący wnosząc zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi nie kwestionował także, że nie miał świadomości, iż wniósł skargę z uchybieniem terminu. Z treści zażalenia wynika, że skarżący "co do zasady" nie kwestionuje wykładni przepisów art. 53 §1 oraz 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., lecz w swoim ogólnym stanie zdrowia upatruje przyczyn do uznania, iż postanowienie o odrzuceniu skargi było nieuprawnione. Argumenty te jednak nie mogą przemawiać za uchyleniem, zgodnego z prawem, postanowienia Sądu I instancji. Podnoszone w zażaleniu okoliczności mogłyby stanowić podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, któremu skarżący uchybił, czego jednak do tej pory skarżący nie uczynił. Z uwagi na bezsporność uchybienia terminu do wniesienia skargi, zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu o jej odrzuceniu nie mogło być uwzględnione. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł także podstaw do skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności przepisów art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z przepisami art. 45 ust. 1 i art. 32 Konstytucji RP w kontekście przepisu art. 13 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych z dnia 13 grudnia 2006 r. Wyjaśnić należy, że przepisy prawne o charakterze procesowym nie mogą kształtować sytuacji w sposób tak zindywidualizowany, w jaki oczekiwałby tego skarżący, a zawarte w ustawie p.p.s.a. regulacje, czy to dotyczące możliwości wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, czy też instytucja prawa pomocy dostatecznie zabezpieczają prawa osób niepełnosprawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o przepisy art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.