I OZ 42/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II SPP/Gd 118/25 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 5 marca 2025 r. nr SKO Gd/491/25 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II SPP/Gd 118/25 odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. akt II SPP/Gd 118/25 o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 października 2025 r. sygn. akt II SPP/Gd 118/25 w przedmiocie prawa pomocy. Zażalenie na postanowienie z dnia 17 grudnia 2025 r. złożył skarżący wnosząc o przyznanie mu prawa pomocy, gdyż nie zna się na prawie i przepisach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 259 § 1 (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie zaś z art. 260 § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z powyższych regulacji jasno wynika, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Sprzeciw wniesiony od tego orzeczenia jest więc środkiem odwoławczym. Z kolei wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw od postanowienia referendarza z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. Żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 5 listopada 2025 r., bowiem postanowienie to wydane zostało w drugiej instancji i nie przysługiwał od niego żaden środek zaskarżenia. Przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie doszło zatem do uchybienia przepisom prawa krajowego czy wspólnotowego. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. zażalenie jako bezzasadne oddalił.