I OZ 417/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 695/18 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 695/18 w sprawie ze skargi D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/GI 695/18 oddalił skargę D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył D. L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Z uwagi na braki fiskalne i formalne skargi kasacyjnej (brak wpisu oraz oświadczenia o rozpoznaniu sprawy na rozprawie albo o zrzeczeniu się rozprawy), Zastępca Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2019 r. wezwał pełnomocnika skarżącego kasacyjnie do ich uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 6 lutego 2019 r. W zakreślonym terminie został uzupełniony brak fiskalny skargi kasacyjnej. Nie został natomiast uzupełniony brak formalny skargi kasacyjnej. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 marca 2019 r., działając na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), odrzucił wniesioną skargę kasacyjną, z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jej braku formalnego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. L. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 176 § 2 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że niedochowanie wymogu formalnego skargi kasacyjnej w postaci braku wyraźnego wniosku o rozpoznanie jej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej. Ponadto zarzucił naruszenie art. 178 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że strona nie uzupełniła braków formalnych, które są konstytutywne dla skargi kasacyjnej, podczas gdy orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wskazuje, iż niniejszy wniosek bądź oświadczenie jest niezbędne do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnoszonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Na mocy art. 176 P.p.s.a. wprowadzono dwa rodzaje wymagań, jakie winna spełniać skarga kasacyjna. Po pierwsze, stosownie do art. 46 i 47 P.p.s.a., winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, a także zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Zgodnie z art. 176 § 2 P.p.s.a. wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy jest obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej, bez którego ten środek odwoławczy nie może otrzymać prawidłowego biegu. Umożliwia on bowiem pozostałym stronom ustosunkowanie się do niego w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a. Powinien zatem znaleźć się w skardze kasacyjnej albo w odrębnym piśmie uzupełniającym. Wbrew zatem stanowisku skarżącego kasacyjnie, złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy stanowi jeden z warunków formalnych skargi kasacyjnej. Brak wniosku lub oświadczenia, o jakim mowa w art. 176 § 2 P.p.s.a. stanowi usuwalny brak skargi kasacyjnej, a jego nieusunięcie - w terminie 7 dni od otrzymania wezwania - skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 P.p.s.a. Skoro w skardze kasacyjnej takiego wniosku bądź oświadczenia pełnomocnik skarżącego nie umieścił, został prawidłowo wezwany do uzupełnienia tego braku, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia środka odwoławczego. W sytuacji zatem, gdy skarżący powyższego wezwania nie wykonał w zakreślonym terminie, wniesioną przez niego skargę kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 178 P.p.s.a., co Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie uczynił. Odnosząc się do twierdzenia, że w skardze kasacyjnej znajduje się wniosek o przeprowadzenie rozprawy, podnieść należy, że taki wniosek nie został wyartykułowany. W skardze kasacyjnej zawarto bowiem wniosek o rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie wskazano natomiast czy skarga kasacyjna ma zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym czy na rozprawie. Brak takiego wniosku, co zostało wyżej wskazane, uniemożliwia nadanie skardze kasacyjnej prawidłowego biegu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.