I OZ 413/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. z/s w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 254/24 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi [...] S.A. z/s w [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 23 listopada 2023 r. nr DO-II.7610.194.2023.AK w przedmiocie nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2025 r., odrzucił skargę kasacyjną [...] S.A. z/s w [...] wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 254/24 oddalającego skargę [...] S.A. z s. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 23 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia 7 marca 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie 1 egz. skargi kasacyjnej, osobiście podpisanego lub uwierzytelnionego w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."). Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 12 marca 2025 r. W zakreślonym przez Sąd terminie pełnomocnik Spółki przesłał wyłącznie odpis skargi na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii, lecz nie wypełnił wezwania Sądu i nie złożył podpisanego lub uwierzytelnionego odpisu skargi kasacyjnej. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, zaistniały podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej. Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca Spółka reprezentowana przez pełnomocnika, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi kasacyjnej, podczas gdy strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną oraz uzupełniła braki formalne w postaci przedłożenia odpisu w wyznaczonych terminach. 2. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. odrzucenie skargi z powodu nieusunięcia braków w postaci niezłożenia odpisu skargi kasacyjnej w ciągu 7 dni od wezwania, podczas, gdy skarżący złożył skargę kasacyjną w ustawowym terminie oraz wykonał wezwanie sądu; 3. art. 45 ust. 1 w zw. z art. 78 w zw. z art. 176 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i odmowę przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, podczas gdy ustawa zasadnicza przyznaje prawo do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy oraz prawo do odwołania się od rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego; 4. art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji RP przez ich niewłaściwą wykładnię, w wyniku czego Sąd I instancji pozbawił skarżącego faktycznej możliwości rozpatrzenia sprawy przez Sąd II instancji, a przez rygorystyczną wykładnię literalną zamknął skarżącemu drogę sądowego dochodzenia naruszonego prawa; 5. art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji zamknięcie drogi sądowej dla dochodzenia naruszonych praw, co jest elementem zagwarantowanego konstytucyjnego prawa do sądu; 6. art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 176 Konstytucji RP w zw. z art. 6 Furopejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i odrzucenie skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy Konstytucja RP wraz z postanowieniami Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności zapewnia prawo do sądu i ma zapobiegać zbyt rygorystycznemu stosowaniu przepisów proceduralnych z uwagi na konieczność zapewnienia prawa do rozpoznania sprawy przez obie instancje. Ponadto Spółka zarzuciła WSA w Warszawie (cyt.) "również błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że strona skarżąca nie wypełniła obowiązku uzupełnienia braków formalnych na podstawie wezwania z dnia 7.03.2025 r., podczas gdy strona skarżąca pismem z dnia 12.03.2025 r. uzupełniła brak formalny w postaci przedłożenia odpisu skargi kasacyjnej z dnia 17.02.2025 r. zgodnie z wezwaniem tutejszego Sądu". Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca Spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonego postananowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 47 § 1 w zw. z art. 176 § 2 p.p.s.a. do skargi kasacyjnej należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom występującym w sprawie. Niezłożenie odpisów skargi kasacyjnej jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 177a p.p.s.a., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi kasacyjnej jest jej odrzucenie (art. 178 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie, wobec braku nadesłania wraz ze skargą kasacyjną wymaganej ilości odpisów skargi kasacyjnej dla pozostałych stron postępowania, Przewodniczący Wydziału prawidło wezwał pełnomocnika strony do uzupełniania ww. braku formalnego skargi. Brak ten nie został jednak uzupełniony w ustawowym 7- dniowym terminie. Twierdzenie skarżącej kasacyjnie, jakoby nadesłała żądany odpis skargi kasacyjnej nie znajduje zaś potwierdzenia w aktach sprawy. Jak słusznie wskazywał bowiem Sąd I instancji, strona w odpowiedzi na wezwanie Sądu, nadesłała wyłącznie odpis skargi na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 23 listopada 2023 r., nie zaś odpis skargi kasacyjnej. W takim stanie sprawy, a więc w sytuacji, gdy pomimo prawidłowego wezwania strona nie uzupełniła braków formalnych skargi kasacyjnej w zakreślonym do tego terminie, Sąd I instancji zobligowany był do zastosowania regulacji zwartej w art. 178 p.p.s.a. Nieuzupełniony brak formalny skargi kasacyjnej musiał bowiem skutkować jej odrzuceniem. Z tych też względów brak było podstaw do uwzględnienia zawartych w zażaleniu zarzutów. Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że przepisy proceduralne są tego rodzaju przepisami, które zawsze muszą być wykładane ściśle. Wymaga tego bowiem materia prawna, którą regulują. Dla wszystkich musi być oczywiste, w jaki sposób i na jakich zasadach jest prowadzone określone postępowanie. Strony muszą mieć pewność swoich praw a obowiązki procesowe muszą być zawsze przestrzegane w sposób jednolity. Dlatego też przepisy proceduralne nie mogą być "wykładane" w sposób nieprecyzyjny i zróżnicowany w zależności od charakteru danej sprawy czy podmiotów w niej występujących. Skoro zatem przepisy p.p.s.a. wprost przewidują rygor w postaci odrzucenia skargi kasacyjnej w sytuacji nieuzupełnienia jej braków formalnych, to zastosowanie tego rygoru przez sąd nie może być interpretowane – jak chce tego autor zażalenia – jako naruszenie przepisów Konstytucji RP czy Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności regulujących prawo do sądu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw.z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.