I OZ 410/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 219/17 o odrzuceniu zażalenia K. J. na zarządzenie z dnia [...] kwietnia 2017 r. o doręczeniu odpisu postanowienia z uzasadnieniem i pouczeniem o środku zaskarżenia w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie K. J. na zarządzenie z dnia 27 kwietnia 2017 r. o doręczeniu odpisu postanowienia z uzasadnieniem i pouczeniem o środku zaskarżenia. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowe zarządzenie sędziego sprawozdawcy nie stanowi zarządzenia, o którym mowa w art. 227 § 1, ani postanowienia z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Zdaniem Sądu I instancji przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie przewidują możliwości zaskarżenia przedmiotowego zarządzenia. Na marginesie Sąd ten stwierdził, że pismo z dnia 5 maja 2017 r. zawierało jedynie ogólne pouczenie o środku zaskarżenia, nie odnosiło się zaś do konkretnej sytuacji K. J., który jest z urzędu zwolniony od kosztów sądowych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J., podnosząc, że kierowane do niego wezwanie w przedmiocie kosztów sądowych jest nieuzasadnione, bowiem jest on z mocy ustawy zwolniony z kosztów sądowych. Jego zdaniem każde pouczenie powinno nosić cechy indywidualizmu, zatem pouczenie o kosztach sądowych jest prawnie niedopuszczalne i nie może prowadzić do ewentualnego ich ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są sprawy szczegółowo wymienione w art. 194 § 1 p.p.s.a. Nadto zaskarżalne zażaleniem jest również zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.), pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 258 § 4 p.p.s.a.), czy w przedmiocie kosztów sądowych (art. 227 § 1 p.p.s.a.). W dniu 27 kwietnia 2017 r. sędzia sprawozdawca zarządził doręczenie K. J. postanowienia z uzasadnieniem oraz pouczeniem o przysługującym zażaleniu. W piśmie z 5 maja 2017 r., którym wykonano ww. zarządzenie, pouczono skarżącego o zażaleniu oraz przytoczono stosowne przepisy p.p.s.a., w tym przepisy o wpisie sądowym od tego środka zaskarżenia. Istotą niniejszej sprawy jest kwestia dopuszczalności zażalenia na powyższe zarządzenie z dnia 27 kwietnia 2017 r., w którym pouczono K. J. o wpisie od zażalenia, nie zaś jego zasadności czy celowości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na to zarządzenie, w świetle przepisów p.p.s.a. – czy to art. 194 § 1 p.p.s.a., czy też innych przepisów wymienionych na wstępie – zażalenie nie przysługuje, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie orzekł o jego odrzuceniu. Zgodzić się można ze skarżącym, iż bezcelowe wydaje się pouczanie podmiotu ustawowo zwolnionego z kosztów sądowych o wpisie pobieranym od zażalenia, bowiem oczywistym jest, że adresat tego pouczenia nie ma obowiązku jego uiszczania. Natomiast samo pouczenie o wpisie co do zasady pobieranym od zażalenia nie powoduje skutków, o których pisze K. J. w zażaleniu – zanim doszłoby do ewentualnej egzekucji należnego świadczenia, osoba wnosząca pismo do sądu, od którego pobiera się opłatę, zostałaby jednoznacznie wezwana do uiszczenia wpisu pod rygorem skutków prawnych przewidzianych w ustawie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.